"ฉันก็ไม่คิดว่าเธอจะเป็นแค่พยาบาลฝึกหัด แต่ฝีมือแพทย์จะเก่งขนาดนั้น" หลี่เจี้ยนกั๋วนั่งลงบนเก้าอี้ "พักผ่อนให้มากๆ เถอะ เธอบอกว่าร่างกายเธออ่อนแอมาก"
"ฉันไม่เชื่อคำพูดหลอกลวงของเธอหรอก ฉันจะออกจากโรงพยาบาล ฉันจะกลับบ้าน" หลี่ซิ่วซิ่วนี่เอาหงุดหงิดกับหลินหว่านล้วนๆ ไม่อยากอยู่ที่นี่แม้แต่วินาทีเดียว
"พรุ่งนี้ค่อยหาหมอคนอื่นมาดูอีกที" หลี่เจี้ยนกั๋วยังคงมีสติ
พอได้ยินว่าจะเปลี่ยนหมอได้ หลี่ซิ่วซิ่วก็เลิกอาละวาด
"พ่อ ขนเงินที่ไหนมาชำระค่าห้องพักล่ะ?"
"เอา บัตรประจำตัวพนักงาน ไปจำนำไว้"
หลี่เจี้ยนกั๋วไม่เคยอับอายขนาดนี้มาก่อน แต่ลูกสาวกำลังจะตาย เขาจำเป็นต้องทิ้งหน้าน่าเก่าๆ นี้ลง
บอกไปว่า ออกมาเร่งรีบ ลืมเอาเงินติดตัวมา
เรื่องแบบนี้ก็ไม่เคยเกิดขึ้น เจ้าหน้าที่รับเงินก็ไม่ได้เคลือบแคลงอะไร
ประธานคณะกรรมการปฏิวัติตำแหน่งใหญ่โตขนาดนั้น ยังไงก็คงไม่เบี้ยวค่าห้องพักเล็กๆ น้อยๆ หรอก
หลี่ซิ่วซิ่วมองไปรอบๆ "หมาเยว่เอ๋อผู้หญิงแพศยานั่นล่ะ? ทำไมไม่มาดูแลฉัน?"
หลี่เจี้ยนกั๋วนึกขึ้นได้ทันที ก่อนออกจากบ้านหมาเยว่เอ๋อยังเป็นลมล้มพับอยู่บนพื้น ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นยังไงบ้าง
"เธอพักผ่อนให้สบายก่อน ฉันกลับไปดูให้"
หลี่เจี้ยนกั๋วเร่งฝีเท้ากลับบ้าน หวังว่าหมาเยว่เอ๋อยังมีชีวิตอยู่
ไม่อย่างนั้น เรื่องนี้คงยุ่งยากแน่
เมื่อกลับถึงบ้าน เห็นหมาเยว่เอ๋อกำลังอุ้มหลี่เฮ่านั่งอยู่บนคันเตา หลี่เจี้ยนกั๋วโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด
"ลูกของซิ่วซิ่วช่วยไว้ได้แล้ว แต่ต้องนอนโรงพยาบาล เธอไปเฝ้าไหม"
หมาเยว่เอ๋อขยับลูกตานิดหน่อย จ้องเขม็งไปที่เขา "หลี่เจี้ยนกั๋ว ฉันตามเธอมาหลายปีขนาดนี้ ในใจเธอมีฉันบ้างไหม?"