"หนูน้อยขุมทรัพย์ ไปดูที่บ้านหลี่เจี้ยนกั๋วสิว่ามีของมีค่าอะไรบ้างไหม"
"จี๊ด——"
ไม่นานนัก หลินหว่านก็ได้รับรายงานกลับมา
"ติ๊ง หนูน้อยขุมทรัพย์นำผ้าฝ้ายกลับมาสามพับ เก็บเข้าพื้นที่ภายในเรียบร้อยแล้ว"
"ติ๊ง หนูน้อยขุมทรัพย์นำเงินสดกลับมาหกพันสามร้อยแปดสิบเจ็ดหยวนสี่เหมาเจ็ดเฟิน พร้อมคูปองต่างๆ จำนวนหนึ่ง เก็บเข้าพื้นที่ภายในเรียบร้อยแล้ว"
"ติ๊ง หนูน้อยขุมทรัพย์นำนาฬิกาข้อมือยี่ห้อเซี่ยงไฮ้กลับมาหนึ่งเรือน เก็บเข้าพื้นที่ภายในเรียบร้อยแล้ว"
......
หลี่เจี้ยนกั๋วพาลูกเมียไปกินข้าวที่ภัตตาคารของรัฐ จุดประสงค์หลักก็เพื่ออวดอำนาจบารมีในตอนนี้ของเขา
คนในครอบครัวกินจนแทบจะต้องพยุงผนังกลับบ้าน
แต่พอผลักประตูเข้าไป หมาเยว่เอ๋อก็ร้องกรี๊ดลั่น แล้วเป็นลมล้มพับไปตรงนั้นเลย
"อีดอก เอะอะโวยวายอะไรกันนักหนา?"
หลี่เจี้ยนกั๋วถูกทับเต็มๆ โมโหมาก พูดจาด่าไปพลาง
แต่พี่เงยหน้าขึ้นมองปุ๊บ เขาก็ตกใจจนหน้าซีดเผือด นั่งกองกับพื้น
หลี่ซิ่วซิ่วกับหลี่เฮ่าที่เดินอยู่ข้างหลังต่างก็งงไปหมด
"ให้ตายเถอะ ใครเป็นคนทำกันแน่?" นานกว่าจะหายใจทัน หลี่เจี้ยนกั๋วร้องออกมา เสียงแหลมกว่าเสียงหมาเยว่เอ๋อเสียอีก
เพื่อนบ้านแถวนั้นพากันมาดู
พอรู้ว่าของในบ้านเขาหายหมด ทุกคนก็ไม่ได้แปลกใจอะไร
"บ้านนี้มีผีสิงนะ ก่อนหน้านี้บ้านหัวหน้าม้าก็ถูกขโมยจนเกลี้ยงเหมือนกัน"
"ของเต็มรถบรรทุกคันหนึ่ง หายไปหมดในคืนเดียว แม้แต่เส้นผมของขโมยก็หาหลักฐานไม่เจอสักเส้น"
"ใช่ คดีนั้นจนถึงตอนนี้ก็ยังค้างอยู่เลย นี่โดนขโมยอีกแล้ว จะเป็นฝีมือคนเดียวกันรึเปล่านะ?"