เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลู่ซือเหนียนขึ้นเขาไปล่าสัตว์ตามปกติ ส่วนหลินหว่านนั่งเกวียนวัวของเฒ่าจ้าวไปที่ town
จุดประสงค์หลักคือการเอาของในบัญชีออกมาให้เห็นเป็นรูปร่าง
เธอแวะไปที่ร้านขายยาของรัฐก่อน เพื่อเยี่ยมซุนปั๋วเหวิน และขอรถสามล้อของร้านมาใช้ด้วยเลย
จากนั้นก็หาซอยที่ไม่มีคน แล้วเอาออกมา: แครอทหนึ่งร้อยจิน ซีอิ๊วหนึ่งจิน น้ำส้มสายชูหมักหนึ่งจิน เกลือป่นกับน้ำตาลทรายอย่างละสองจิน น้ำมันถั่วเหลืองกับน้ำมันมันหมูอย่างละสิบจิน
เพิ่งจะเตรียมขี่กลับกองการผลิต ก็เห็นซ่งเอ้อโกวกับโจวจื้อกังเดินกอดคอกันมาแต่ไกล
หลินหว่านหรี่ตาลง สองคนนี้ไปรวมตัวกันได้ยังไง?
คิดไปถึงที่โจวจื้อกังเคยเอาเงินจ้างซ่งเอ้อโกวมาวางแผนทำร้ายตัวเอง ก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติ
คนพาลคบคนพาล ย่อมรวมกลุ่มกันตามประเภท
หลินหว่านออกจากอีกด้านของซอย ไม่ได้ไปสนใจคนสองคนนั้น
"หอบแฮ่กๆ" กว่าจะขี่กลับมาถึงบ้านได้อย่างยากเย็น ก็เห็นเซินชุยฮวายืนมองหาอยู่หน้าประตูบ้าน
หลินหว่านตบหน้าผากตัวเอง ออกไปก่อนโดยลืมบอกแม่สามี
"แม่ หนาวมากไหมคะ? หนูไปซื้อของที่ town ลืมบอกแม่"
"ไม่เป็นไร แม่ก็ไม่ได้โง่ยืนอยู่ข้างนอกตลอดเวลา"
"เดี๋ยวหนูจะเผื่อกุญแจไว้ให้แม่"
"ไม่ต้อง"
"แม่ต้องช่วยเลี้ยงกระต่ายด้วยนะคะ เผื่อหนูออกไปนาน พวกมันไม่มีกินจะผอมเอา"
"งั้นก็ได้"
พอได้ยินว่าจะต้องเลี้ยงกระต่าย เซินชุยฮวาก็ตอบตกลงทันที
"ตายจริง! ไปซื้อแครอทพวกนี้มาจากไหนตั้งเยอะ? สดชื่นน่าชังขนาดนี้เลย"