หลี่ซิ่วซิ่วนึกมาตลอดว่าซ่งเอ้อโกวเป็นคนพาล แต่ไม่คิดว่าโจวจื้อกังจะไร้ยางอายยิ่งกว่าคนพาลเสียอีก
เธอกัดฟันกรอด อยากจะฉีกเขาทิ้งเป็นชิ้น ๆ ให้ได้ในตอนนี้
แต่เธอก็ไม่ได้ลงมือ เพราะสู้ไม่ได้
หลี่ซิ่วซิ่วไม่ได้โง่ เธอรู้ว่าถ้าชนแบบหัวชนฝาแล้วจะไม่ได้อะไรดี
แต่เดือนหนึ่งเธอมีเงินแค่ 20 หยวน ให้โจวจื้อกังไป 15 หยวน ซ่งเอ้อโกวก็จะได้น้อยลง 15 หยวน เขาจะยอมเหรอ?
คิดถึงตรงนี้ เธอก็หัวเราะขึ้นมาทันใด "ได้สิ ตามที่นายว่า"
โจวจื้อกังมองเธออย่างระแวดระวัง "อย่ามาหลอกลวงกัน ไม่งั้น ฉันจะฆ่าเธอ"
สบเข้ากับสายตาอำมหิตของเขา หลี่ซิ่วซิ่วก็สั่นสะท้านขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ที่คิดจะเก็บของแล้วหนีไปเลยก็ไม่กล้าทำ
เรื่องที่หลี่ซิ่วซิ่วสองสามีภรรยาทะเลาะตบตีกันนั้น แพร่ถึงหูหลินหว่านอย่างรวดเร็ว
"คุณโจวนั้นดูเหมือนเคราะห์ร้ายเหลือทน แต่กลับเก่งกาจเรื่องการตีเมีย พวกคุณไม่เห็นเองนะ หน้าของคุณหลี่น่ะโดนตบจนเบี้ยวไปข้างหนึ่ง แล้วตัวก็เขียวช้ำไปทั้งตัว"
"แกเห็นแม้กระทั่งบนตัวนางด้วยเหรอ?"
"ก็ใช่สิ ฉันอยู่ใกล้ ๆ ตอนนางวิ่งออกมาจากในบ้านเสื้อก็เปิดออก เห็นหมดเลยว่าข้างในเป็นยังไง"
"แกแน่ใจนะว่าที่ตัวเขียวช้ำเพราะโดนตี ฉันว่าดูเหมือนรอยจากเรื่องอย่างว่านะ"
"เออ แกพูดแบบนี้ ฉันก็ว่าเหมือน"
หลินหว่าน "..."
คุยเรื่องไม่เหมาะสมกับเด็ก ๆ แบบนี้ไม่ได้ย้ายไปพูดที่อื่นหน่อยเหรอ?
เซินชุยฮวาเห็นหลินหว่านก้มหน้าลงต่ำลงเรื่อย ๆ จึงรีบโบกมือ "พวกแกพอได้แล้วนะ ลูกสะใภ้ฉันอายบาง พูดเรื่องสกปรกแบบนี้ต่อหน้าไม่ได้"