กู้หมิงหยวนเซถลาล้มลงไปก้าวหนึ่ง ในใจขมขื่นยิ่งนัก
กู้ซิงฉือข้อมือเจ็บราวกับจะขาด ตอนนี้คิดแต่อยากไปโรงพยาบาล ไม่ได้ฟังที่หลินหว่านพูดเลยสักคำ
ทั้งสองรีบขึ้นรถ มุ่งตรงไปโรงพยาบาลประจำเมือง
"เด็กนี่ช่างไม่รู้จักโต ไม่อะไรเลย ไม่คิดถึงครอบครัวบ้าง"
กู้หมิงหยวนมองลูกชาย "เราไม่เคยเลี้ยงเธอแม้แต่วันเดียว จะไปเรียกร้องให้เธอคิดแทนเราได้อย่างไร?"
กู้ซิงฉือพูดไม่ออก แต่ก็ยังไม่ยอม "ไม่เป็นไรเดี๋ยวค่อยชดใช้ให้ทีหลังก็ได้ ไม่ใช่คนในครอบครัวเดียวกันหรือไง ทำไมต้องงี่เง่าแบบนี้ด้วย?"
"แล้วคิดไว้หรือยังว่าจะชดใช้เธอยังไง?"
"เธอไม่ได้อยากเข้ากรมediumประจำเมืองหรือไง? ฉันจะไปคุยกับผู้อำนวยการโรงพยาบาล ให้เธอกลับไปทำงานเหมือนเดิม ไม่งั้นก็ให้เงินเธออีกร้อยหนึ่ง สาวบ้านนอกแบบเธอ เกิดมาก็คงไม่เคยเห็นเงินเยอะขนาดนี้มาก่อน"
กู้หมิงหยวนมองเขาอีกครั้ง "เรื่องตัวตนของเธอ บอกแม่แกแล้วหรือยัง?"
"ฉันไม่ได้บอกใครทั้งนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะฉู่ซินหลานต้องการหนังสือให้อภัย ฉันก็ไม่คิดจะบอกใครอยู่แล้ว"
"ในใจแกไม่เคยคิดจะรับเธอเป็นน้องสาวจริง ๆ เลยสักนิด?"
"รับเธอมา ก็ได้แค่ทำให้ตระกูลกู้ของเราเสื่อมเสีย มีประโยชน์อะไร? ฉันไม่อยากให้ใครพูดว่าฉันมีน้องสาวเป็นสาวบ้านนอก พ่อ อย่าหาว่าฉันใจร้ายเลย เธอไม่มีความสามารถเองแถมยังแต่งงานกับคนง่อยอีก ถ้าพาไปเจอญาติพี่น้องเพื่อนฝูง จะให้ไปหน้าไปตาที่ไหนกัน?"
กู้หมิงหยวนถอนหายใจเบา ๆ "แล้วแกคิดจะเอาหนังสือให้อภัยมายังไง?"