กู้หมิงหยวนกำหมัดแน่นจนเล็บแทบฝังมือ เนิ่นนานกว่าจะคลายออก
“หลินหว่าน ฉันรู้ว่าทำให้เธอเสียใจมาก แต่ฉันขอสัญญา จะชดใช้ให้เธอเป็นเท่าทวี
เธอไม่อยากไปทำงานที่โรงพยาบาลประจำเมืองหรือไง ฉันจะไปบอกผู้อำนวยการโรงพยาบาลให้ทันที พรุ่งนี้เธอไปรายงานตัวได้เลย”
หลินหว่านหัวเราะเย็น “งานนั้นมันของฉันตั้งแต่แรกต่างหาก ถูกว่าที่ลูกสะใภ้ในอนาคตของคุณทำเอาไป ตอนนี้ คุณเอาของที่ควรเป็นของฉันอยู่แล้วมาชดใช้ให้ฉัน ลูกคิดมันเด้งใส่หน้าฉันเลย”
สีหน้ากู้หมิงหยวนช่างหลากหลายเหลือเกิน ทั้งโกรธ อับอาย ขายหน้า... อารมณ์มากมายมารวมกันบนใบหน้าเดียว นับว่าไม่ธรรมดาเลยทีเดียว
“งั้นเธอต้องการอะไรกันแน่”
“ฉันไม่ได้พูดไปแล้วหรือไง หรือต้องให้ฉันพูดซ้ำอีกรอบ” หลินหว่านเงยหน้าขึ้นมองเขา “ขอเพิ่มอีกข้อหนึ่ง ต่อไปออกไปข้างนอกอย่าบอกว่าเธอเป็นพ่อฉันเด็ดขาด หน้าอาย”
“เธอ...”
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ใครกล้าพูดกับเขาแบบนี้ กู้หมิงหยวนจะไม่ยอมให้สีหน้าดี ๆ แน่นอน
แต่ตอนนี้ ลูกชายและลูกสะใภ้ของเขาต่างก็ถูกหลินหว่านบังคับไว้หมด เขาจะไม่อยากทนก็ต้องทน
“หลินหว่าน หลายปีมานี้พวกเราไม่เคยหยุดตามหาเธอเลย โดยเฉพาะแม่ของเธอ ร้องไห้จนตาแทบบอด”
พวกเราเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน กระดูกหักแต่ยังมีเส้นเอ็นยึดไว้ เธอจะ...”
“พูดตรง ๆ คุณก็แค่อยากได้เซรั่มกับหนังสือให้อภัยไปฟรี ๆ ใช่ไหม หาเรื่องมากมายขนาดนั้นทำไม”
ดวงตากู้หมิงหยวนแทบพ่นไฟออกมา แต่น้ำเสียงกลับพยายามรักษาความสงบ “หลินหว่าน เธอคิดว่าฉันเป็นแบบนั้นได้ยังไง ฉัน...”