ออกมาจากคณะกรรมการปฏิวัติ หลู่ซือเหนียนและซุนปั๋วเหวินต่างก็รออยู่ที่หน้าประตู
หลินหว่านตาแดงเล็กน้อย "อาจารย์ หลู่ซือเหนียน พวกคุณมาทำไมกัน?"
"มารับเธอกลับบ้าน"
หลู่ซือเหนียนจับมือเธอไว้แล้วกวาดตามองดูเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า
ส่วนซุนปั๋วเหวินก็เดินวนรอบตัวเธอ "หว่านหว่าน เป็นยังไงบ้าง? พวกเขาไม่ได้ทำอะไรเธอใช่ไหม?"
"ไม่มี แค่อยากให้ฉันเขียนหนังสือให้อภัย"
ซุนปั๋วเหวินถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ถ้าจริงๆ ไม่ไหวก็เขียนไปเถอะ แขนจะไปสู้ขาได้ยังไงกัน"
"เขียนไม่ได้" น้ำเสียงของหลินหว่านแน่วแน่มาก "ถอยไปก้าวหนึ่งก็ต้องถอยทุกก้าว ต่อไปฉู่ซินหลานก็จะเหยียบฉันลงไปในโคลน"
"เฮ้อ---"
ซุนปั๋วเหวินรู้ว่าที่หลินหว่านพูดนั้นมีเหตุผล แต่การต่อกรกับคณะกรรมการปฏิวัติแบบนี้เรื่อยไปก็ไม่ใช่เรื่องดีนัก เขาเครียดจนผมขาวไปหมด
ตลอดทาง หลู่ซือเหนียนจับมือหลินหว่านไว้ตลอด จนกลับมาถึงบ้านก็ยังไม่ยอมปล่อย
"หว่านหว่าน หรือเธอออกไปหลบลมก่อน?"
"ถ้าฉันหนีไป แล้วที่บ้านล่ะจะทำยังไง?"
"แต่..."
"พอเถอะ ฉันง่วงแล้ว อยากนอน"
"ฉันจะไปต้มบะหมี่ให้เธอ กินแล้วค่อยนอนนะ"
"ฉันกินมาแล้ว"
หลินหว่านเหนื่อยจริงๆ ล้างหน้าล้างตาแล้วก็ลงนอนหลับทันที
หลู่ซือเหนียนเกาหัว "กู้ซิงฉือดีขนาดนั้นเลยหรือไง ยังต้องเลี้ยงข้าวอีก?"
เพื่อไม่ให้ซุนปั๋วเหวินเดือดร้อน หลินหว่านเลยไม่ได้ไปทำงานติดต่อกันหลายวัน
เธอรอให้หิมะบนภูเขาละลายหมด แล้วสมุนไพรงอกขึ้นมา เธอจะได้เริ่มซื้อของ