นอกจากกลุ่มที่ร่วมเลี้ยงกระต่ายและถักเสื้อกันหนาว เหล่าป้าๆ น้าสาวที่สนิทกับหลินหว่านก็ขยับตัวกันหมด ต่างมาทำกิ๊บติดผมและดอกไม้ประดับผม
ถึงจะบอกว่าหนึ่งสองเซนไม่เท่าไหร่ แต่รวมกันแล้วก็มากทีเดียว
"งานนี้ดี ไม่เสียเวลาทำกับข้าวเลี้ยงลูก แค่มีเวลาว่างก็ทำได้"
"ใช่แล้ว แค่เย็บไม่กี่เข็มเท่านั้นเอง"
ทุกคนกระตือรือร้นกันขนาดนี้ หลินหว่านก็ดีใจ แทบทุกวันจะเก็บได้สามสี่ร้อยชิ้น
นางก็ไม่ให้ทุกคนทำแบบมืดบอด แวะเวียนคิดลวดลายใหม่ออกมาเสมอ
หัวหน้าลีพอใจ ทุกคนก็ทำกันอย่างสดใหม่
เพียงแต่ว่า แต้มบุญยังคงจู้จี้เหมือนเดิม เก็บได้แค่ครั้งเดียว
แต่ถึงมีเงินก็เถอะ หลินหว่านก็ดีใจเหมือนกัน
ตั้งแต่เริ่มขายกิ๊บติดผมและดอกไม้ประดับผม หลินหว่านต้องเข้าเมืองเป็นประจำ
บังเอิญมาเจอหลี่ซิ่วซิ่วที่ออกมาเดินเล่นอีก นางเปลี่ยนเป็นชุดใหม่ทั้งตัว กิ๊บติดผมบนหัวก็เป็นของที่หลินหว่านขาย
"โอ๊ะ นี่ไม่ใช่หลินหว่านเหรอ? ตัวเหม็นกลิ่นความจนยังกล้าเข้าร้านสหกรณ์อีก"
"ฉันจนหรือรวย ไปยุ่งอะไรกับเธอด้วย?" หลินหว่านไม่อยากสนใจนางจริงๆ
แต่คนคนนี้เหมือนปลิงดูดเลือด ต้องเข้ามาติดแถมยังจงใจยกข้อมือขึ้นให้ดูนาฬิกาเรือนใหม่
"หลินหว่าน อย่าคิดว่าแต่งงานกับคนง่อยเป็นเรื่องน่าภูมิใจนะ สุดท้ายก็ต้องทำงานบ้านปรนนิบัติพ่อสามีแม่สามีอยู่ดี"
หลินหว่านขมวดคิ้วทันที "หลี่ซิ่วซิ่ว ตอนนี้เป็นฤดูจำศีล กองการผลิตไม่มีงานทำ พอเปิดฤดูใบไม้ผลิก็ต้องรีบหว่านเมล็ด เธอเป็นเยาวชนปัญญาชนที่มาอยู่ชนบท จะเที่ยวเล่นในเมืองแบบนี้ได้ตลอดเหรอ?"