หลู่ซือเหนียนรับรู้ได้ถึงความผิดปกติอย่างเฉียบแหลม รอจนทุกคนจากไปแล้วจึงเอ่ยถาม "วันนี้เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า"
หลินหว่านมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะหันสายตากลับ "หลู่หงเหมยกลับมาแล้ว แถมยังได้ตัวหัวหน้าคณะกรรมการปฏิวัติมาหนุนหลังอีก"
"ฮึ คิดไม่ถึงว่าจะมีเล่ห์เหลี่ยมไม่น้อย"
"จากสถานการณ์วันนี้ เธอตั้งเป้ามาที่พวกเราโดยเฉพาะ งั้นจากพรุ่งนี้อย่าขึ้นเขาอีกเลย ฉันจะหยุดงานฝีมือด้วย พวกเราตั้งใจเตรียมตัวฉลองปีใหม่กันเถอะ"
"จริง ๆ แล้ว..."
หลินหว่านยกมือขึ้นห้ามเขา "ฉันไม่ได้กลัวเธอ ท่าทีของคนในหมู่บ้านก็เห็นกันอยู่แล้ว ทุกคนกลัวภัยจะมาถึงตัวต่างหาก"
หลู่ซือเหนียนเงียบไปครู่หนึ่ง
"พวกเรามือไม่ขาดเงิน แน่นอนว่าจะได้ฉลองปีใหม่อย่างดี แต่บางคนไม่แน่"
"ความหมายของเธอคือ?"
"ไม่ว่าจะล่าสัตว์หรือทำงานฝีมือ ล้วนเป็นผลประโยชน์ของทั้งกองการผลิต ตอนนี้หลู่หงเหมยมาทำให้เรื่องพวกนี้พังหมด เธอไม่ใช่แค่ตัดเส้นทางทำมาหากินของพวกเรา แต่ตัดของทั้งกองการผลิตเลยต่างหาก"
"ได้ เดี๋ยวฉันไปบอกต้าจ้วงกับคนอื่น ๆ ว่าก่อนปีใหม่ไม่ขึ้นเขากันแล้ว"
"พรุ่งนี้ไปร้านสหกรณ์ ไปกับฉันด้วย"
"ได้"
เช้าวันรุ่งขึ้น หลินหว่านและหลู่ซือเหนียนนำสัตว์ที่ล่าได้เมื่อวาน รวมถึงของที่มีอยู่ทั้งหมด ไปที่ร้านสหกรณ์ด้วยกัน
เห็นของเต็มรถมาทั้งคัน หัวหน้าลียิ้มจนตาหยี "ต้องเป็นพวกเธอสองคนจริง ๆ ทั้งคอมมูนซินหลิน ไม่มีใครเก่งเท่าพวกเธออีกแล้ว"
"หัวหน้าลี ถึงปีใหม่ก็แค่นี้ละ นี่เป็นการมาส่งของครั้งสุดท้ายของพวกเรา" หลินหว่านไม่อยากทำลายอารมณ์ดีของเขาเลย แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ทำได้แค่นี้