ในวิลล่าไม่มีเสื้อผ้าของฉือหยวน ถ้าจะใส่ก็ต้องใส่ชุดเดิมที่ใส่มาตอนมาถึงเมื่อวาน แต่ว่า…
ทั้งสองยืนอยู่ตรงปากบันไดชั้นสอง มองดูเสื้อผ้าที่กระจายเต็มพื้น เงียบงันไปพร้อมกัน
โดยเฉพาะเจียงเฮ่าเฉิน เขาจำไม่ได้ว่าเมื่อคืนขอบเขตการเคลื่อนไหวของตัวเองจะมีมากขนาดนี้
ฉือหยวนเป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อน: "คือว่า… ที่นี่มีเตารีดไหม รีดหน่อยน่าจะยังพอใส่ได้"
เจียงเฮ่าเฉิน: "จะรีดทำไม ให้ผู้ช่วยนายเอาชุดใหม่มาสิ"
ฉือหยวนจึงต้องส่งข้อความหาเสี่ยวเจ้า ถามว่าเขาจะมาได้เร็วแค่ไหน ถ้านานเกินไป เขาก็จะไม่ไปงานเลี้ยงวันเกิดกับคุณชายเจียง
เสี่ยวเจ้า: {เร็วมาก}
เร็วมากนี่แค่ไหน
ฉือหยวนกำลังจะถามต่อ ประตูก็มีเสียงออดดังขึ้น
เสี่ยวเจ้า: {ฉันอยู่หน้าประตูแล้ว}
เจียงเฮ่าเฉินเปิดประตู เสี่ยวเจ้าถือถุงเดินเร็วๆ เข้ามาในห้องนั่งเล่น พอเข้ามาก็เห็นเสื้อผ้าเต็มพื้น
ให้ตายสิ!
เสี่ยวเจ้าพยายามควบคุมสายตาตัวเอง แต่ดวงตามันอดเหลือบมองไม่ได้
ฉือหยวนถึงกับหน้าแดงจัดทันที เขาไม่รังเกียจให้คนรอบข้างรู้ว่าเขากับคุณชายเจียงเป็นอะไรกัน แต่ภาพแบบนี้มันเกินไปหน่อย
ฉือหยวนฉวยถุงเสื้อผ้าจากมือเสี่ยวเจ้ามาถือไว้ มือหนึ่งผลักคนออกไป: "นาย... นายไปเถอะ"
แล้วก็เดินขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าชั้นบนโดยไม่หันกลับมามอง
พอเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จลงมาชั้นล่าง เสี่ยวเจ้าก็ไปแล้ว เจียงเฮ่าเฉินกำลังนั่งดื่มกาแฟอยู่ในห้องนั่งเล่น
ฉือหยวนถอนหายใจเฮือก: "เสี่ยวเจ้าไปแล้วเหรอ"
เจียงเฮ่าเฉินมองดูเสื้อคอเต่าที่เด็กหนุ่มเพิ่งเปลี่ยนใส่ใหม่แล้วพูดว่า: "ไปแล้ว เอาพวกเสื้อผ้าไปด้วย"
ฉือหยวนถึงได้สังเกตว่า เสื้อผ้าที่กระจายเต็มพื้นถูกเก็บเรียบร้อยแล้ว