เพื่อไม่ให้พลาดกระแสครั้งนี้ จีเอชตั้งใจจะปล่อยโฆษณาก่อนกำหนด การถ่ายทำก็เลยเลื่อนเร็วขึ้นมาด้วย
ตอนที่ฉือหยวนเดินเข้ามา ก็รู้สึกได้ว่าสายตาคนรอบข้างมองเขาผิดปกติ เขาแสร้งทำเป็นไม่เห็น แล้วยิ้มพยักหน้าให้ทุกสายตาที่มองมา
ก่อนมาหลี่เว่ยหรานก็ได้เตือนเขาไว้แล้ว
"เรื่องในอินเทอร์เน็ตถึงจะถูกกลบไปแล้ว แต่ตำแหน่งพรีเซ็นเตอร์ของคุณเป็นตำแหน่งที่เสริมเข้ามาทีหลัง คนอื่นอาจไม่รู้ แต่คนของจีเอชต้องรู้แน่ พรุ่งนี้คุณไปถ่ายทำอาจจะได้ยินเสียงนินทาบ้าง แต่อย่าไปใส่ใจ แค่จำไว้ว่ารอให้คุณดังแล้ว เสียงพวกนี้ก็จะไม่ได้ยินเอง"
ที่จริงหลี่เว่ยหรานคิดมากไปแล้ว สำหรับฉือหยวนแล้ว การมีคนพูดถึงเรื่องของเขากับเจียงเฮ่าเฉินไม่ได้ทำให้เขาโกรธ
เขาไม่อยากให้ใครรู้ แต่ในขณะเดียวกันก็อยากให้รู้ หากสองปีให้หลังคุณเจียงจะต้องแยกจากเขา คนที่พูดถึงเขาเหล่านี้ล้วนเป็นพยานแห่งความรักของเขา
ดังนั้นฉือหยวนจึงแสดงออกอย่างสุขุม กระทั่งมีความยินดีจาง ๆ แผ่ออกมาจากภายใน
แม้แต่เสี่ยวเจ้าก็ยังอดนับถือฉือหยวนไม่ได้ คิดในใจว่าคนที่เป็นดาราได้ แน่นอนว่าจิตใจต้องไม่ธรรมดาจริง ๆ
พอเห็นท่าทีของเขาดีขนาดนี้ พนักงานของจีเอชกลับลำบากใจที่จะพูดอะไรต่อ อย่างไรเสียก็ไม่ตีคนหน้ายิ้ม นินทาลับหลังก็พอแล้ว ไม่มีสาเหตุจะมาแคะไค้แผลสดต่อหน้า
"ฉือหยวน?" ชายกลางคนหน้ารูปสี่เหลี่ยมเดินเข้ามา มองสำรวจฉือหยวนตั้งแต่หัวจรดเท้า "ผมคือหัวหน้าแผนกโปรโมทของจีเอช หลัวเจิ้ง"
ฉือหยวน: "หัวหน้าหลัว สวัสดีครับ วันนี้รบกวนคุณด้วย"
หลัวเจิ้งเคยร่วมงานกับดาราชื่อดังมานับไม่ถ้วน ระดับของฉือหยวน ปกติอยากพบเขาสักครั้งก็ยังยาก: "ในเมื่อรู้ว่ารบกวน เดี๋ยวก็ตั้งใจถ่ายหน่อยแล้วกัน"