ยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานของหลี่เว่ยหราน ฉือหยวนสูดลมหายใจลึกถึงกล้าเดินเข้าไป
ตอนเดินเข้าไป หลี่เว่ยหรานกำลังโทรศัพท์อยู่ พอเห็นเขาเข้าไป ก็ส่งสัญญาณให้เขารออยู่ข้าง ๆ สักครู่
ฉือหยวนรอเงียบ ๆ สองนาที หลี่เว่ยหรานถึงวางสาย
"พี่เวยหราน" ฉือหยวนมองหลี่เว่ยหรานอย่างหวั่นใจ เมื่อกี้เขาเพิ่งอ่านคอมเมนต์ในเน็ต คอมเมนต์ยังคงรุมด่าเขาเป็นส่วนใหญ่
บริษัทไม่ได้จ่ายน้ำทัพมาควบคุมทิศทาง
หลี่เว่ยหรานมองเขาแวบหนึ่ง "ไปพบคุณเจียงมาแล้วหรือ"
ฉือหยวนชะงักไป พี่เวยหรานนี่ให้เขาไปขอให้คุณเจียงช่วยงั้นหรือ
"ไม่ครับ" ฉือหยวนส่ายหน้า
หลี่เว่ยหรานแสดงสีหน้าประหลาดใจ "โทรศัพท์ไปแล้วหรือ"
หน้าฉือหยวนซีดลง "ผมไม่ได้ติดต่อคุณเจียงครับ"
หลี่เว่ยหรานยิ่งประหลาดใจชัดขึ้น "อย่างนั้นหรือ แต่คุณเจียงติดต่อฉันแล้วนะ"
ฉือหยวนเงยหน้าขึ้นทันใด ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจและตื่นตระหนก "คุณ... คุณเจียงพูดว่าอะไรครับ"
คุณเจียงจะทิ้งเขาแล้วหรือ
ฉือหยวนกำหมัดแน่นด้วยความเครียด พยายามไม่ให้เสียงสั่น
หลี่เว่ยหราน "คุณเจียงบอกว่าเราไม่ต้องทำอะไรชั่วคราว รอเขาติดต่อมาก่อน ฉันนึกว่าเธอติดต่อเขาล่วงหน้าแล้วเสียอีก"
ฉือหยวน "เปล่าครับ"
หลี่เว่ยหราน "ทำไมไม่ติดต่อเล่า ความสัมพันธ์ของพวกเธอก็ควรใช้ในเวลาแบบนี้แหละ"
ฉือหยวนรู้ว่าหลี่เว่ยหรานหมายถึงอะไร แต่เรื่องแบบนี้ ถ้าคุณเจียงไม่อยากช่วย ถ้าเขาเอ่ยปากก็เป็นการกล้ำกลายคุณเจียง เขาไม่อยากทำให้คุณเจียงลำบากใจ
เขารู้ดี ว่าพฤติกรรมแบบนี้ในสายตาคนอื่นก็เหมือนคนโง่ ยอมเป็นคนรักให้เขาเฉย ๆ แต่กลับไม่กล้าเรียกร้องผลประโยชน์ใด ๆ แต่มีแค่เขาเองที่รู้ว่า การถูกคุณเจียงเลี้ยงดูนั้น แท้จริงแล้วเป็นเขาเองที่ได้เปรียบมาตลอด
พระจันทร์ที่แต่ก่อนได้แต่มองขึ้นไป เขาได้ครอบครองแล้วเพราะความบังเอิญ
หลี่เว่ยหรานมองออกถึงเค้าลาง "พวกเธอทะเลาะกันมาเหรอ"
ไม่น่าสิ คุณเจียงถึงขนาดสั่งลินดาเป็นพิเศษให้จัดการเรื่องเมคอัพเสื้อผ้าของฉือหยวน แสดงว่าใส่ใจเขาพอสมควร ฉือหยวนก็ไม่ใช่คนโง่ คงไม่ทะเลาะกับคุณเจียงตอนที่เส้นทางอาชีพเพิ่งเริ่มต้นหรอก
ฉือหยวนก็ยังไม่พูด