การไปพบเจียงเฮ่าเฉินเป็นเรื่องของฉือหยวนเอง เขาจึงไม่ให้เสี่ยวเจ้าตามไปด้วย แต่ขับรถของบริษัทกลับมาจากเมืองข้างเคียงด้วยตัวเอง
ตอนออกจากสตูดิโอถ่ายรายการก็เกือบสามทุ่มแล้ว และการขับรถจากเมืองข้างเคียงมาที่เมือง B ต้องใช้เวลาสามชั่วโมง
ขับมาได้ครึ่งทาง น้ำมันใกล้หมด ฉือหยวนลงจากทางด่วนไปเติมน้ำมัน ทำให้เสียเวลาไปยี่สิบนาที เขากลัวคุณเจียงจะรอ ตลอดชั่วโมงหลังจึงเร่งความเร็วกลับมาตลอด แต่ก็ยังช้าไปสองนาที
ฉือหยวนยืนอยู่หน้าประตู ยกมือขึ้นจะกดออด แต่คิดอีกทีก็เปลี่ยนเป็นกดรหัส
ว่ากันตามตรง คุณเจียงให้รหัสประตูกับเขาตั้งนานแล้ว แต่ตราบใดที่คุณเจียงอยู่ในบ้าน เขาก็ไม่เคยใช้เลย
เขายังคงรู้สึกว่า สิทธิ์ที่จะเข้าออกบ้านคนอื่นได้อย่างอิสระเช่นนี้ มีเพียงคนที่สนิทที่สุดเท่านั้นจึงจะมีได้
เขาไม่ใช่คนนั้น เขาจึงรักษาระยะห่างมาตลอด
แต่... ดึกป่านนี้แล้ว ถ้าตัวเองกดออดไปรบกวนคุณเจียงก็คงไม่ดี
ก่อนจะกดเลขตัวสุดท้าย ฉือหยวนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วส่งข้อความหาเจียงเฮ่าเฉินว่า {คุณเจียงครับ คุณหลับหรือยัง ผมขอเข้ารหัสเข้ามาเองนะครับ}
รอสักพัก ไม่เห็นการตอบกลับ ฉือหยวนคิดว่าตัวเองถือว่าได้บอกกล่าวแล้ว จึงกดรหัสอีกรอบ
ประตูเปิดออกด้วยเสียง "คลิก"
ห้องนั่งเล่นมืดสนิท เห็นได้ชัดว่าคุณเจียงเข้านอนแล้ว ฉือหยวนชะงักเล็กน้อย แล้วเดินย่องเบา ๆ เข้าไป
กำลังก้มลงเปลี่ยนรองเท้า จู่ ๆ ก็มีเงาคนพุ่งออกมาจากหลังประตู แล้วผลักเขาลงบนตู้เก็บรองเท้า
ฉือหยวนไม่ได้ตั้งตัว ถูกกระแทกจนครางออกมาเบา ๆ
"เจียง... อื้อ"
คุณเจียงกำลังกัดคอของเขา
"ตัวนายมีกลิ่นอะไร" เสียงของเจียงเฮ่าเฉินแฝงความรังเกียจ
"ผม..."
ฉือหยวนยังไม่ทันตอบ ไฟตรงประตูทางเข้าก็สว่างขึ้นทันที เจียงเฮ่าเฉินสวมชุดนอน ผมสยายปรกลงมาบังสายตา ดูท่าทางหม่นหมอง
เจียงเฮ่าเฉินอารมณ์ไม่ค่อยดี ไม่รู้ทำไม หลังจากคุยโทรศัพท์กับไล่เหวินตอนบ่าย เขาก็รู้สึกหงุดหงิดมาโดยตลอด ความหงุดหงิดนี้พุ่งถึงขีดสุดตอนที่เขาเรียกให้ฉือหยวนมา แต่ฝ่ายนั้นกลับไม่ยอมมาทันที แถมยังให้เส้นตายเป็นเที่ยงคืนอีก