คลับ
เสิ่นเลี่ยนเดินเข้าห้องส่วนตัวก็เห็นเจียงเฮ่าเฉินกำลังกระดกเหล้าเหมือนดื่มน้ำ ชุดที่ใส่ก็ยับยู่ยี่ ดูซกมกเอามาก ๆ
เขาถอดเสื้อนอกพลางเข้าไปถามชุยตงว่า “นี่มันอะไรกัน”
ชุยตง “แมวหนี”
เสิ่นเลี่ยน “แมว”
ชุยตง “เจ้าแมวที่เป็นพรีเซ็นเตอร์เครื่องสำอางของนายไง”
เสิ่นเลี่ยน อ๋อ หนึ่ง เจ้าแมวนั่นเอง
“ที่แท้ก็อกหักนี่เอง”
สองคำว่า อกหัก เหมือนลูกบอลที่กระเด้งปุ้งเข้าใส่เส้นประสาทอันเปราะบางของเจียงเฮ่าเฉิน ดวงตาที่แดงก่ำคู่นั้นจ้องเขม็งมาทันที
พวกเราก็คุณชายใหญ่กันทั้งนั้น ขืนทำเป็นกลัวสายตานายไปก็อายแย่
ทั้งสองคุยกันต่อ
ชุยตง “ไม่ใช่อกหัก แต่โดนเท”
“โครม”
เจียงเฮ่าเฉินกระแทกแก้วเหล้าลงบนโต๊ะอย่างแรง
สองคนนั้นไม่แม้แต่จะหันไปดู
เสิ่นเลี่ยน “สารภาพรักแล้วเหรอ”
ชุยตง “ดูเหมือนจะยังนะ”
เสิ่นเลี่ยน “งั้นก็ไม่ใช่โดนเท”
ชุยตงอธิบาย “สัญญาของเจ้าแมวน้อยหมดลงพอดี เขารอจนเที่ยงคืนก็ย้ายออกทันที ไม่ชักช้าเลยสักนาที ข้าวของเก็บเรียบร้อย ดูก็รู้ว่าเตรียมพร้อมจะไปนานแล้ว ท่านเจียงนี่อดหลับอดนอนบินกลับมาจากเมือง S ดีใจแทบตาย คิดจะไปหาคนของเขา พอเปิดประตูเข้าไป... นายคงนึกออกนะ”
เสิ่นเลี่ยน จากลิ้น “นั่นมันก็ชวนเจ็บอยู่หรอก”
“พวกแกสองคน พอได้แล้ว” เจียงเฮ่าเฉินสุดจะทน คว้าส้มจากจานผลไม้ขว้างไปลูกหนึ่ง
ชุยตงหลบไม่ทัน แต่ก็ไม่โกรธ เก็บส้มขึ้นมาปอกกิน
เสิ่นเลี่ยนรินเหล้าให้ตัวเอง แก้วหนึ่ง ถามเจียงเฮ่าเฉินด้วยความสงสัย “แค่ย้ายออก ไม่ใช่หาไม่เจ็บ ถ้าชอบเขาจริงก็ตามไปถามให้ชัดเจนสิ”
เจียงเฮ่าเฉินเหลือบมองเขา สีหน้าเต็มไปด้วยความพ่ายแพ้
ชุยตง “ไอ้นี่มันปอดแหก”
เสิ่นเลี่ยนเลิกคิ้ว “ไม่เหมือนสันดานของนายเลยนะ เมื่อก่อนนายไม่เห็นเป็นแบบนี้”
ชุยตง “สงสัยอายุเยอะแล้วจะรักษาหน้า”
“ปุด”
ลูกศรคมกริบปักอกเจียงเฮ่าเฉิน