ตีสอง เซี่ยหลิงโจวตื่นขึ้น
“อาเฉิน?” เซี่ยหลิงโจวเหลือบเห็นเจียงเฮ่าเฉินพิงโซฟาพักอยู่ ในตาแวบผ่านความยินดี
เจียงเฮ่าเฉินสะดุ้งตื่น ลุกขึ้นเดินเข้าไป ถามว่า “ตื่นแล้ว รู้สึกยังไงบ้าง”
เซี่ยหลิงโจว: “ยังไหว แล้วนี่คุณ... มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
เจียงเฮ่าเฉิน: “คุณกระเพาะทะลุเข้ารับการผ่าตัด ทางโรงพยาบาลติดต่อผม ผู้ติดต่อฉุกเฉินของคุณ... ยังไม่ได้เปลี่ยน”
สีหน้าเซี่ยหลิงโจวแข็งค้าง: “ขอโทษ ผมลืมเปลี่ยน”
แต่ตอนนั้นคุณนี่แหละที่บังคับให้ผมเปลี่ยนผู้ติดต่อฉุกเฉินเป็นคุณ
เจียงเฮ่าเฉินพูดต่อ: “ผมติดต่อหานไต้แล้ว เขาส่งผู้ช่วยมาแล้ว อีกสักพักน่าจะถึง”
เซี่ยหลิงโจว: “คุณจะไปแล้วเหรอ”
เจียงเฮ่าเฉินส่งเสียงในลำคอรับ: “รอผู้ช่วยคุณมาก่อน”
หัวใจเซี่ยหลิงโจวบีบรัดฉับพลัน วินาทีนั้นเขากลับรู้สึกอย่างแท้จริงถึงความรู้สึกของเจียงเฮ่าเฉินเมื่อตอนที่เขาจากเจียงเฮ่าเฉินไปเมืองนอก
ที่แท้ก็อึดอัดขนาดนี้ น้อยใจขนาดนี้เลยหรือ
“ขอโทษ ตอนนั้นผมไม่น่าจากไปตอนคุณป่วยเลย”
เจียงเฮ่าเฉินมองเขาอย่างประหลาดใจ แต่ก็ยังพูดว่า “มันเป็นเรื่องผ่านไปแล้ว”
ในห้องผู้ป่วยเงียบไปชั่วขณะ กระอักกระอ่วนเล็กน้อย
เซี่ยหลิงโจวพยายามลุกนั่ง ตัวเพิ่งขยับก็เจ็บจนเอนล้มลงไป
เจียงเฮ่าเฉิน: “อย่าขยับ ผ่าตัดเสร็จหมาดๆ หมอบอกให้พักฟื้น”
พูดพลางช่วยปรับเตียงให้สูงขึ้นเล็กน้อย
เซี่ยหลิงโจวตอบเสียงเบา: “ขอบคุณ”
เจียงเฮ่าเฉิน: “ทำไมถึงเป็นแบบนี้”
เซี่ยหลิงโจวยิ้มอ่อนล้า: “ตอนพึ่งไปเมืองนอกช่วงนั้น จริงๆ ก็ไม่ได้ราบรื่นเท่าไหร่ แต่ผมยอมทิ้งคุณเพื่อไปเมืองนอกขนาดนี้ ต้องจ่ายราคามหาศาล เลยได้แต่คิดว่าต้องทำให้สำเร็จ ต้องสำเร็จถึงจะมีหน้ากลับมาเจอคุณ ถึงจะกลับมายืนข้างคุณได้”
ในเสียงของเซี่ยหลิงโจวเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเสียใจ