เจียงเฮ่าเฉินหลับไปจนถึงเที่ยงวันถัดมาจึงตื่นขึ้นมา เพราะอาการเมาค้างทำให้ปวดศีรษะราวกับจะระเบิด
พักสักครู่ เจียงเฮ่าเฉินก็พอมีแรงลุกขึ้นหาโทรศัพท์มือถือ
ที่โซฟาในห้องรับแขก เจียงเฮ่าเฉินเจอเสื้อนอกของตน ควานหามือถือออกมา แต่ในนั้นไม่มีข้อความที่เขาปรารถนาจะได้รับเลย
ฉือหยวนไม่ได้ส่งข้อความมาให้เขา
แววตาของเจียงเฮ่าเฉินฉายแวบของความหม่นหมอง กลายเป็นรอยยิ้มขื่นขม ช่างเถิด ฉือหยวนตั้งใจหลบหน้าเขา แล้วจะติดต่อเขามาทำไม
แต่ยังมีบางเรื่องที่เขาอยากถามให้รู้
เจียงเฮ่าเฉินมองภาพสะท้อนของตนในกระจก ใบหน้าหมองคล้ำอิดโรย แล้วหัวเราะเยาะตัวเอง "เจียงเฮ่าเฉินเอ๊ย ช่างน่าเกลียดเสียจริง ไม่ใช่หนุ่มวัยยี่สิบต้น ๆ แล้ว ยังปล่อยให้ตัวเองเป็นแบบนี้ได้ลงคอ"
อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เจียงเฮ่าเฉินออกจากห้องนอน เปิดตู้เย็นหยิบนมออกมา กำลังจะรินไปอุ่น จู่ ๆ ก็มีเสียงท้วงของฉือหยวนดังในหู
"คุณชายเจียง ถ้าเมาค้างอย่าดื่มน้ำเย็น เดี๋ยวท้องไส้จะไม่สบาย ผมอุ่นนมให้ดีกว่า"
เจียงเฮ่าเฉินวางนมกลับเข้าตู้เย็นอย่างแรง เปลี่ยนมาเป็นน้ำเย็นหนึ่งขวด เปิดฝาดื่มรวดเดียวไปครึ่งขวด
ฉันจะดื่มน้ำเย็น จะดื่ม
แล้วก็ไม่พ้นต้องปวดท้อง
วุ่นวายอยู่นาน เจียงเฮ่าเฉินมาถึงบริษัทตอนบ่ายสอง ใบหน้าเหลืองซีด กุมท้อง
ผู้ช่วยเฉินที่รอด้วยใจระทึกอยู่ทั้งเช้า พอเห็นเจ้านายในสภาพนี้ ใจก็เย็นวาบไปครึ่งหนึ่ง
จบเห่แล้ว
ผู้ช่วยเฉินถือเอกสารที่เตรียมไว้แต่แรก ในมือ ลังเลระหว่างส่งเข้าไปเดี๋ยวนี้ กับรออีกสักพัก นั่งไม่เป็นสุข
"กริ๊ง ๆ!"
โทรศัพท์สายตรงดังขึ้น ผู้ช่วยเฉินสะดุ้ง รีบรับอย่างลุกลี้ลุกรน "คุณเจียงครับ"
เสียงของเจียงเฮ่าเฉินค่อนข้างอ่อนล้าดังมาจากปลายสาย "รวบรวมเอกสารที่ต้องจัดการด่วนสองวันนี้ให้ผม แล้วจองตั๋วเครื่องบินให้ด้วย... ไปประเทศ M"
ผู้ช่วยเฉิน "ครับ ผมจะ..."
พูดไม่ทันจบ สายก็ถูกตัดไป
ผู้ช่วยเฉิน "..."
สมกับที่ยังโกรธอยู่
ในห้องทำงาน เจียงเฮ่าเฉินกำลังโกรธจริง แต่ไม่ได้โกรธผู้ช่วยเฉิน หากโกรธตัวเอง ฉือหยวนปฏิเสธเขาชัดเจนขนาดนี้แล้ว แต่เขาก็ยังอยากตามไปถาม