ในห้องนั่งเล่นอบอวลไปด้วยความกระอักกระอ่วนที่ไร้คำพูด
ทว่า สภาพของทั้งสามคนนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง คนหนึ่งเขินอาย อีกคนลำพองใจ และอีกคนรู้สึกไม่สบายในหัวอก
สวี่ม่อเอามือกุมหน้าอก พลางนึกถึงภาพที่เห็นตอนพุ่งเข้ามาเมื่อครู่ก็อยากจะไปล้างตาจริง ๆ เจียงเฮ่าเฉินไอ้สารเลวนี่ เมื่อวานเพิ่งบอกว่าจะจีบฉือหยวน วันนี้ก็พาคนขึ้นเตียงซะแล้ว
ไม่สิ อาจจะขึ้นเตียงกันตั้งแต่เมื่อคืนแล้วด้วยซ้ำ
สวี่ม่อจ้องเขม็งไปที่เจียงเฮ่าเฉินผู้เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนเบนสายตามองฉือหยวน "ฉือหยวน"
"หืม?" เด็กหนุ่มตอบรับอย่างกระสับกระส่าย ไม่กล้าสบตาสวี่ม่อ
สวี่ม่อเพิ่มเสียงดังขึ้นเล็กน้อย "มองฉัน"
ฉือหยวนยอมมองตามคำบอก เจียงเฮ่าเฉินเห็นเด็กในปกครองของตนถูกดุก็ไม่ยินยอม "นายเสียงดังขนาดนั้นทำไม มีอะไรก็มาหาฉัน"
"นายหุบปากไปเลย!"
สวี่ม่อแผ่ไอคุกคามออกมามากเกินไป เจียงเฮ่าเฉินจึงหุบปาก
สวี่ม่อหันกลับมามองฉือหยวนอีกครั้ง น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย "ฉือหยวน มีอยู่เรื่องหนึ่ง ฉันอยากให้เธอตอบอย่างจริงจังมาก"
ฉือหยวนเห็นน้ำเสียงของสวี่ม่อเคร่งขรึมก็เลิกรู้สึกกระอักกระอ่วน แล้วพยักหน้าอย่างเอาจริงเอาจัง
สวี่ม่อสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ยกมือชี้ไปทางเจียงเฮ่าเฉิน "คือเขา... บังคับเธอหรือเปล่า?"
เจียงเฮ่าเฉิน "!!!"
ฉือหยวนตะลึง เข้าใจว่าสวี่ม่อเข้าใจผิดแล้ว รีบอธิบาย "ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่เลย พี่ไม่ได้บังคับผม"
สีหน้าของสวี่ม่อจึงดูดีขึ้นเล็กน้อย "ถ้างั้นเธอก็ยินยอม?"
ฉือหยวนหน้าแดง พยักหน้าหงึกหงักเบา ๆ
เจียงเฮ่าเฉินที่เดิมทีก็ลำพองใจอยู่แล้ว ยิ่งดีใจจนยิ้มหน้าบานทันที ถึงแม้ว่าบนเตียงเมื่อครู่เขาจะมั่นใจในความรู้สึกของฉือหยวนแล้วก็ตาม แต่การยอมรับมันต่อหน้าคนนอกอีกครั้ง ความรู้สึกนั้นมันก็ต่างออกไป
สวี่ม่อทนเห็นสภาพเขาอย่างนี้ไม่ได้ ฟาดมือลงบนโต๊ะอย่างแรงด้วยความโกรธ "นายยิ้มอะไรยิ้ม เมื่อกี้ถ้าฉือหยวนส่ายหน้า ฉันจะลากตัวนายไอ้สัตว์เดรัจฉานนี่ส่งโรงพักเดี๋ยวนี้ ฉือหยวนเพิ่งอายุเท่าไหร่ นายทำลงคอได้ยังไง!"
"ปีที่แล้วผมก็สิบแปดแล้วครับ"
เจียงเฮ่าเฉินยังไม่ทันตอบ ฉือหยวนก็แย่งพูดก่อน
สวี่ม่อ "......"
เจียงเฮ่าเฉิน "(#^.^#)"