ยามเช้า เจียงเฮ่าเฉินตื่นขึ้นมาท่ามกลางแสงแดดที่สาดส่องทั่วห้อง
ดวงตาถูกแสงแดดส่องจนลืมไม่ขึ้น เขาอยากจะเบือนหน้าหนีแสงโดยไม่รู้ตัว แต่หัวเพิ่งขยับ หน้าผากก็รู้สึกปวดตื้อขึ้นมา เขายกมือแตะดู รู้สึกว่าตำแหน่งไม่ถูกต้อง
เขาจำได้ว่าตัวเองเจ็บตรงนี้ไม่ใช่เหรอ ทำไมตรงนี้ถึงเจ็บด้วย…
เขาคิดแล้วคิดอีก… จากนั้นความทรงจำก็เริ่มไหลกลับมา
เจียงเฮ่าเฉินดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างแรง พร้อมกับเขาที่ลุกขึ้นมานั้น ยังมีหูกระต่ายที่หลุดออกมาจากผ้าห่มตามแรงเคลื่อนไหวอันรุนแรงของเขาด้วย
เจียงเฮ่าเฉิน: "…"
เจียงเฮ่าเฉินจ้องหูกระต่ายนั้น ราวกับต้องการจะจ้องให้ทะลุ แต่ยิ่งเขาจ้องนานเท่าไร ความทรงจำก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเท่านั้น เขาถึงกับจำได้อย่างแจ่มชัดว่า หูกระต่ายนี้หลุดออกมาจากหัวน้องชายของเขาได้อย่างไร
เมื่อคืนเขาเกือบจะกินน้องชายตัวเองเข้าไปแล้ว
เรื่องมันพัฒนาไปถึงขั้นนั้นได้ยังไง?
ตอนแรกเขาไม่ได้ตั้งใจจะทำอะไรน้องชายเลยนะ จริงๆ เขาก็แค่คิดว่าท่าทางของน้องชายน่ารักดี อยากมองให้นานขึ้นอีกหน่อย แต่… แต่… น้องชายก็พูดคำพูดนั้นออกมา
คิดถึงจุดเริ่มต้นที่ควบคุมตัวเองไม่อยู่นั้น เจียงเฮ่าเฉินก็รู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองกำลังจะหน้ามืด
[นายท่าน ได้โปรดมาร์กผมที]
น้องชายของเขาแต่งตัวแบบนั้น ทำสีหน้าแบบนั้น ใช้น้ำเสียงแบบนั้น เรียกเขาว่านายท่าน เขา… เขาอดใจไม่ไหวจริงๆ นะ ยิ่งไปกว่านั้นตอนนั้นเขายังกินเหล้าไปด้วย ถึงแม้จะไม่ได้เมาเต็มที่ แต่การควบคุมตัวเองก็ลดลงไปมาก แล้วเขาก็เผลอถามออกไปอย่างไม่รู้ตัว: "มาร์กยังไง"
แต่น้องชายกลับบอกเขาอีก น้องชายชี้ไปที่ต้นคอด้านหลังให้เขามาร์ก เขาก็เลยถือโอกาส… มาร์กเลย
หลังจากนั้น… เขาก็ปล่อยอารมณ์ของตัวเองอย่างเต็มที่
เขาก็กินเหล้า แล้วก็มีใจคิดไม่ซื่อกับน้องชาย แถมน้องชายยังมายั่วยวนเขาอีก ถึงตอนนี้จะดูเหมือนว่า เขาเมาแล้วคิดไปเอง แต่ตอนนั้นเขาคิดแบบนั้น แล้วก็เลย… เลย…
เรื่องหลังจากนั้นเขาจำได้หมด เขาจูบน้องชาย ปฏิกิริยาของน้องชายอึกอักมาก ดูท่าแล้วไม่เคยจูบกับใครมาก่อน…