ร่างกายเพิ่งสัมผัสกับที่นอนนุ่ม ๆ ฉือหยวนก็เด้งตัวลุกขึ้นทันที
เจียงเฮ่าเฉินมองเด็กหนุ่มที่ยืนตัวตรงอยู่ตรงหน้า รู้สึกพูดไม่ออก "นี่นายอยากให้ฉันอุ้มนายอีกครั้งงั้นเหรอ"
ฉือหยวนหน้าแดง "ไม่...ไม่ใช่ ผมยังไม่ได้อาบน้ำ วันนี้ผมอัดรายการมาทั้งวัน แล้วก็นั่งเครื่องบินมาหลายชั่วโมง เมื่อกี้ยังนั่งตรงทางเดินอีก ตัวสกปรก"
เจียงเฮ่าเฉินไม่ใช่คนรักความสะอาดมาก แต่ถ้าเป็นตัวเขาเอง หลังจากผ่านอะไรมาขนาดนี้ ถ้าไม่อาบน้ำก็ไม่มีทางขึ้นเตียงนอนแน่ ๆ แต่ตอนนี้เมื่อเผชิญหน้ากับเด็กหนุ่มที่ใบหน้าแดงระเรื่อ กลับรู้สึกใจอ่อนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เด็กหนุ่มที่เนื้อตัวมอมแมมจากการเดินทาง ก็เพราะคำพูดของเขาเพียงประโยคเดียวถึงได้กลับมา แมวน้อยที่ว่านอนสอนง่ายขนาดนี้ ตนเองสมควรให้รางวัลเป็นขนมแมวสักชิ้นหรือเปล่านะ
เจียงเฮ่าเฉิน "ไม่ต้องหรอก พรุ่งนี้ฉันให้ป้าทำความสะอาดเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้ก็พอ"
ฉือหยวนยังยืนกราน "แป๊บเดียวครับ ผมอาบน้ำแค่ห้านาที"
เจียงเฮ่าเฉิน "ห้านาที เร็วขนาดนี้จะสะอาดได้ยังไง"
ฉือหยวนนึกถึงอะไรบางอย่าง ใบหน้าก็แดงก่ำขึ้นทันที "ถ้า...อย่างนั้น...คุณ...คุณเข้าไปในห้องน้ำด้วยกันไหมครับ"
สองคำสุดท้าย ฉือหยวนอายจนเปล่งออกมาเป็นเพียงลมหายใจ แต่ในห้องนอนใหญ่ที่เงียบสงัดยามดึก เจียงเฮ่าเฉินกลับได้ยินอย่างชัดเจน
เจียงเฮ่าเฉินที่เดิมทีไม่ได้คิดอะไรเพ้อฝัน จู่ ๆ ก็เกิดความรู้สึกขึ้นมา "มองฉัน"
ฉือหยวนเงยหน้าขึ้นตามคำสั่ง ดวงตาหวานเชื่อมคู่นั้นเต็มไปด้วยเสน่หา เจียงเฮ่าเฉินสบถเบา ๆ แล้วโน้มตัวลงจูบ
"อื้อ~~"
ฉือหยวนตัวอ่อนยวบ แทบจะล้มลง แต่เอวกลับถูกปล้องแขนแข็งแรงรั้งไว้ กักขังเขาไว้ไม่ให้ขยับเขยื้อนได้เลยแม้แต่น้อย