ฉือหยวนมาถึงสนามบินตอนเกือบเที่ยงคืน โชคดีที่เที่ยวบินจากเมือง H ไปเมือง B มีไม่น้อย ระหว่างทางมาสนามบิน ฉือหยวนแย่งซื้อตั๋วมาได้หนึ่งใบ
ออกเดินทางตอนตีหนึ่งครึ่ง ลงจอดตอนตีสาม
ผู้โดยสารบนเที่ยวบินดึกพิเศษล้วนอ่อนล้าอย่างยิ่ง ฉือหยวนอัดรายการมาทั้งวัน ไม่ได้พักเลยแม้แต่นาทีเดียว ร่างกายเขาเหนื่อยถึงขีดสุด แต่จิตใจกลับตื่นเต้นอย่างประหลาด
เขาบอกตัวเองว่าต้องพักบนเครื่องให้เต็มที่ ไม่อย่างนั้นลงเครื่องไปแล้วสภาพย่ำแย่เกินไป คุณเจียงเห็นเขาแล้วคงไม่ดีแน่ แต่ถ้าเผลอหลับไป พอตื่นขึ้นมาหลังจากนอนแค่สองสามชั่วโมง สีหน้าจะยิ่งน่าเกลียดกว่านี้ไหมนะ?
ฉือหยวนไม่เคยใส่ใจภาพลักษณ์ของตัวเองต่อหน้าคนอื่นได้ขนาดนี้มาก่อน ต่อให้ตอนสัมภาษณ์ผู้กำกับหรือผู้จัดการก็ไม่เคยเป็น
ก่อนเครื่องขึ้น เขาคิดว่าจะส่งวีแชทไปบอกคุณเจียงสักหน่อยว่าตัวเองขึ้นเครื่องแล้ว แต่พอคิดอีกทีก็ล้มเลิกความคิดนั้น
ตอนนี้ก็เลยเที่ยงคืนแล้ว ถ้าส่งข้อความไป คุณเจียงมารอเขาจะทำยังไง? จะให้คุณเจียงรอเขาไม่ได้
แต่คุณเจียงจะรอเขาจริงหรือ?
หากเผื่อว่าล่ะ?
ทั้งลังเลทั้งใคร่ครวญ เครื่องก็บินขึ้นสู่ท้องฟ้ากว้าง ผู้คนรอบข้างเริ่มเคลิ้มหลับไปทีละคน มีเพียงฉือหยวนที่ยังคงตื่นเต้นอยู่
ช่วงนี้แม้เขาจะยุ่งกับงานมาตลอด และก็ตื่นเต้นกับงานที่เริ่มเข้าที่เข้าทาง แต่พอได้สงบลงเมื่อไหร่ก็จะคิดถึงเจียงเฮ่าเฉินเมื่อนั้น นับครั้งไม่ถ้วนที่อยากจะติดต่อไปแต่ก็กลัวรบกวนคุณเจียง
คุณเจียงบอกว่าเขาเหมือนลูกแมวน้อยแสนรู้ เขาก็จะทำตัวเป็นลูกแมวน้อยแสนรู้คนนั้น คนเราเลี้ยงสัตว์เลี้ยงก็เพราะสัตว์เลี้ยงจะปรากฏตัวแค่ตอนที่เจ้าของต้องการ และไม่ไปรบกวนตอนที่เจ้าของไม่ชอบ