ผู้ช่วยเฉิน: {คุณเจียงไม่ว่างครับ}
ฉือหยวนจ้องข้อความของผู้ช่วยเฉิน แววตาแฝงความผิดหวัง: {งั้นคุณเจียงจะว่างเมื่อไหร่ครับ}
เขามีวันหยุดแค่สามวันเท่านั้น
ผู้ช่วยเฉิน: {คุณฉือ ผมขอแนะนำว่าคุณควรมาในตอนที่คุณเจียงต้องการคุณจะดีกว่า}
แม้ฉือหยวนจะไม่ได้ติดต่อกับผู้ช่วยเฉินมากนัก แต่ก็รู้ว่าเขาไม่ใช่คนที่จะให้คำแนะนำใครมั่วซั่ว
เขาพูดเช่นนี้ ย่อมเป็นความต้องการของคุณเจียงแน่ ๆ
ให้มาเมื่อต้องการ หรือพูดอีกอย่างก็คือ ตอนนี้ตัวเองไม่เหมาะสมที่จะโผล่หน้าไปอย่างนั้นหรือ
อารมณ์ที่เคยสดใสเพราะได้หยุดพักผ่อน ดิ่งลงเหวทันที
“พี่ฉือ เป็นอะไรไปครับ” เสี่ยวเจ้าสังเกตเห็นอารมณ์ของฉือหยวนเปลี่ยนไป ทั้งที่เมื่อกี้ยังอารมณ์ดีอยู่เลย
“ไม่มีอะไร” ฉือหยวนยิ้มฝืน ๆ ดูเศร้าเหลือเกิน
เสี่ยวเจ้าไม่กล้าถามต่อ
“กว่าจะได้หยุดพัก เรามาพักผ่อนดี ๆ สักสองสามวันเถอะ ผมขับรถไปส่งคุณนะครับ”
ฉือหยวน: “เอากุญแจรถมาให้ฉันเถอะ ฉันขับกลับเอง ส่วนนายกลับบ้านไปเถอะ”
ตอนนี้เสี่ยวเจ้าเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของเขา เขายุ่งมากี่วัน เสี่ยวเจ้าก็ยุ่งไปด้วยกี่วัน
เสี่ยวเจ้าไม่วางใจ: “ให้ผมไปส่งคุณดีกว่าครับ”
ฉือหยวน: “ไม่ต้อง”
เมื่อได้ยินอย่างนั้น เสี่ยวเจ้าก็ไม่ดึงดันอีก
ฉือหยวนกลับถึงบ้าน โยนกระเป๋าลงในห้องไปตามเรื่อง โดยไม่เก็บอะไรทั้งนั้น คุณเจียงไม่ว่าง เขาก็เลยขี้เกียจแต่งเนื้อแต่งตัว นอนขดตัวบนโซฟาอ่านบทละครที่หลี่เว่ยหรานส่งมาให้
เขาอ่านอยู่นานหลายชั่วโมงจนฟ้ามืด ฉือหยวนถูกเสียงโทรศัพท์ปลุกให้ตื่น