ตื่นขึ้นมาก็ได้รับแจ้งว่าวันนี้หยุดพักได้หนึ่งวัน ฉือหยวนทั้งสงสัยทั้งดีใจ
พี่เวยหรานไม่ใช่บอกว่าให้ฉวยโอกาสช่วงกระแสดีออกรายการเยอะๆ เข้าหน้ากล้องบ่อยๆ เหรอ ทำไมจู่ๆ ถึงให้เขาหยุดพักได้ล่ะ
แต่ช่วงนี้เขาก็เหนื่อยจริงๆ ได้พักผ่อนก็ดีแล้ว
ถ้าคุณเจียงนัดเขาไปหาวันนี้ก็คงดี เขาจะได้ตื่นขึ้นมาพร้อมเขา
เช้านี้รีบร้อนออกมา ไม่ได้บอกลาคุณเจียงต่อหน้า ไม่รู้ว่าคุณเจียงไม่พอใจหรือเปล่า
พอคิดถึงเจียงเฮ่าเฉิน ในใจฉือหยวนก็ไม่เหลือที่ว่างให้เรื่องอื่นอีกแล้ว คว้าโทรศัพท์ก็อยากจะส่งข้อความหาเจียงเฮ่าเฉิน
แต่คิดไปตั้งนานก็ไม่รู้จะพิมพ์อะไรดี
จะบอกว่าคิดถึงเขางั้นเหรอ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นความจริง แต่เขาก็เป็นแค่คนรักที่ถูกเลี้ยงดู พูดอะไรแบบนั้นไม่เหมาะสม
คิดแล้วคิดเล่า ในที่สุดฉือหยวนก็หาได้แค่ข้ออ้างเดียว: {คุณเจียง ตอนเช้ารีบไปไม่ได้บอกลาคุณ ต้องขอโทษจริงๆ ครับ}
ถ้าจำเป็นต้องเจอผม วันนี้ผมกลับไปก็ได้นะครับ
ประโยคหลัง ฉือหยวนอยากพิมพ์ แต่ก็อดกลั้นเอาไว้
เจียงเฮ่าเฉินยังอยู่ที่บริษัท คุยงานกับชุยตง ตอนที่ได้รับข้อความวีแชท สีหน้าเขาดูไม่เป็นธรรมชาติเอามากๆ
เรื่องแค่นี้มีอะไรต้องขอโทษด้วย
ชุยตงถามด้วยความสงสัย: "นายทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไง"
เจียงเฮ่าเฉินชำเลืองมองเพื่อน: "เวลาฉันโกรธนี่ดูน่ากลัวมากเลยเหรอ"
ชุยตง: "โอ้ ในที่สุดนายก็รู้ตัวเองบ้างแล้วสินะ"
เจียงเฮ่าเฉินถอนหายใจ ดูท่าจะทำให้เจ้าแมวน้อยตกใจเข้าแล้ว: "นายมีวิธีง้อคนบ้างไหม"
ชุยตง: "ง้อคน ฉือหยวนน่ะเหรอ"
ข้างกายเจียงเฮ่าเฉินมีแค่ฉือหยวนคนเดียว เรื่องนี้เดาได้ไม่ยาก
เจียงเฮ่าเฉินพยักหน้า
ชุยตง: "นายจะง้อเขาทำไม"
เจียงเฮ่าเฉินทำหน้าเก้อเขิน: "เมื่อคืน...ทำเขาเจ็บตัวน่ะ"
ชุยตงถ่มน้ำลาย: "นายมันสัตว์นรก"