เจียงเฮ่าเฉินพักอยู่ที่คอนโดแค่สองคืน ก็ต้องบินไปต่างประเทศเพื่อฉลองปีใหม่กับครอบครัวแล้ว
วันหยุดครึ่งเดือนของฉือหยวน ครึ่งหนึ่งถูกวันหยุดตรุษจีนกินไป เขารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ก็เข้าใจว่าช่วงเวลาแบบนี้คุณชายเจียงต้องอยู่กับครอบครัวแน่นอน
เขาแอบคิดในใจว่า คราวหน้าจะไม่เลือกพักร้อนช่วงตรุษจีนเด็ดขาด
ไม่สิ คราวหน้าถึงตรุษจีน สัญญาของพวกเราก็จะหมดอายุแล้ว
"คิดอะไรอยู่?" เจียงเฮ่าเฉินถือเนคไท ก้มมองคนที่จู่ๆ ก็เหม่อลอย
ฉือหยวนได้สติ ยิ้มพูดว่า "ผมกำลังคิดว่า คราวนี้คุณชายเจียงกลับมาจะมีของขวัญติดมือมาให้ผมไหมนะ"
เจียงเฮ่าเฉินไม่ค่อยได้เห็นฉือหยวนออดอ้อน "อยากได้อะไร?"
ฉือหยวนคิดแล้วตอบ "ที่นั่นมีขนมหวานอร่อยๆ อะไรบ้างไหมครับ?"
เจียงเฮ่าเฉินเลิกคิ้ว "นายชอบกินขนมหวาน?"
ก็เข้ากับเจ้าแมวน้อยของเขาดี หวานเหมือนกัน
ฉือหยวน "ชอบครับ แต่กินมากไม่ได้"
ความจริงฉือหยวนไม่ได้ชอบกินขนมหวานมากนัก แค่ของขวัญที่คุณชายเจียงให้ เขาอยากให้มันเป็นของหวาน เวลานึกถึงทีหลังจะได้หวานไปด้วย
เจียงเฮ่าเฉินยื่นเนคไทในมือให้ฉือหยวน "ผูกให้ฉัน แล้วจะเอามาฝาก"
ฉือหยวนมีโอกาสผูกเนคไทไม่บ่อย แม้จะเคยเรียนมา แต่ก็ผูกได้ช้ามาก เจียงเฮ่าเฉินก็ไม่เร่งรีบ มองเด็กหนุ่มผูกเนคไทให้เขา รู้สึกว่าท่าทางขมวดคิ้วคิดอย่างจริงจังน่ารักเหลือเกิน
ในที่สุด ปมเนคไทก็สำเร็จ ฉือหยวนกำลังจะรั้งเนคไทให้ตึง เงยหน้าขึ้นมาก็พบกับแววตายิ้มๆ ของเจียงเฮ่าเฉิน วินาทีนั้น เขาเกิดแรงกระตุ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน