ฉือหยวนเฝ้ารอเจียงเฮ่าเฉินตลอด ถึงแม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้อยากมา
แต่เมื่อเขาสัญญาว่าจะรอ ก็ต้องรอ
เขาทำอาหาร อาบน้ำ แล้วนั่งรออย่างสงบในห้องนั่งเล่น เมื่อนาฬิกาเลยเที่ยงคืน เขาก็รู้ว่าคุณชายเจียงคงไม่มาแล้ว
ผลลัพธ์ที่รู้อยู่แก่ใจตั้งแต่แรก ฉือหยวนไม่ได้เสียใจมากนัก ตรงกันข้าม เขากลับเข้าใจหลายสิ่งได้กระจ่างขึ้น
การเลี้ยงดูครั้งนี้ คือความรักข้างเดียวที่เขาจงใจวางแผน เขาเรียกร้องอะไรจากตนเองได้เท่านั้น ไม่อาจเรียกร้องจากคุณชายเจียง หากคุณชายเจียงมา เขาก็ยินดี หากไม่มา ขอเพียงคุณชายเจียงเป็นสุข เขาก็ยินดีเช่นกัน
การรักใครสักคน ก็คือการทำให้อีกฝ่ายใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและเป็นอิสระไม่ใช่หรือ?
ฉือหยวนค้นพบว่าตัวเองทำผิดพลาด เพราะกังวลเรื่องกำหนดเวลาของสัญญาเลี้ยงดูมากเกินไป ทุกขณะที่อยู่กับคุณชายเจียง เขาจึงระมัดระวังตัวจนเกินเหตุ กลับทำให้กระบวนการนั้นด้อยลง ทั้งที่เดิมทีสิ่งที่เขาต้องการก็แค่ช่วงเวลาสองปีนี้
ขอเพียงใช้หัวใจเดินไปให้ดี แม้อาจไปไม่ถึงจุดจบที่หวัง แต่ทุกย่างก้าวที่ผ่านมาล้วนมีความหมาย
เมื่อคิดได้ ฉือหยวนก็ผ่อนคลายลง แล้วเคลิ้มหลับไปอย่างเลือนราง กระทั่งได้กลิ่นจาง ๆ ของสุรา
ลืมตาขึ้น ก็เห็นคนที่อยู่ในความฝันของตน
“คุณชายเจียง~” เมื่อขจัดอุปสรรคทางใจได้แล้ว แววตาของฉือหยวนก็บริสุทธิ์และเร่าร้อนยิ่งกว่าเดิม เขายื่นมือออกไปเอง โอบรอบลำคอของคนตรงหน้า แล้วจูบขึ้นไป