เจียงเฮ่าเฉินออกจากสนามบิน ก็ขับรถมุ่งหน้ากลับบ้านด้วยความเคยชิน จวนจะถึงหน้าหมู่บ้านจัดสรรแล้ว จู่ๆ ก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้
[ไม่ว่าจะดึกแค่ไหน ผมก็จะรอคุณครับ]
ฉือหยวนรอเขาอยู่
จู่ๆ เจียงเฮ่าเฉินก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา ก่อนหน้านี้ผู้ช่วยเฉินเคยบอกว่าการจัดให้ฉือหยวนพักที่ชั้นบนนั้นใกล้เกินไป ตอนนั้นเขาแค่คิดว่าใกล้ดี สะดวกดี มาวันนี้ถึงได้รู้ว่าเจ้าปัญหามันอยู่ตรงไหน
อยู่ใกล้กันถึงเพียงนี้ จะแกล้งทำเป็นไม่อยู่บ้านก็ยาก ที่อื่นเองก็ยังมีวิลล่าอีกหลังหนึ่ง แต่ที่นั่นเขาไปน้อย พักไม่ค่อยคุ้น
ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง เจียงเฮ่าเฉินก็กลับรถ ตรงไปยังคลับ
เพิ่งก้าวเข้าไป ก็พบกับคนคุ้นเคยที่ไม่ได้เจอกันนาน—เสิ่นเลี่ยน
เสิ่นเลี่ยน กับเขา แถมยังมีชุยตง สามคนนี้เคยมีช่วงหนึ่งที่ไปสังสรรค์กันที่คลับแห่งนี้บ่อยๆ ปีที่แล้วภายในเครือบริษัทตระกูลเสิ่นเกิดปัญหาบางอย่าง เสิ่นเลี่ยนเลยงานยุ่ง แทบจะไม่ออกมาอีกเลย
“นายมาอยู่ที่นี่ได้ไง” เจียงเฮ่าเฉินเดินเข้าไป หยิบแก้วเหล้ามารินให้ตัวเองอย่างเป็นธรรมชาติ
เสิ่นเลี่ยนย้อนถาม “นี่ข้าต้องถามนายมากกว่า นายช่วงนี้ไม่ได้โดนไอ้หมาจิ้งจอกนั่นสิ… ไม่ใช่สิ บรรพบุรุษจิ้งจอก โดนบรรพบุรุษจิ้งจอกอะไรนั่นหลงหัวหลงหูจนแทบไม่ออกมาแล้วไม่ใช่รึ”
เสิ่นเลี่ยนไม่ค่อยได้ดูข่าวในวงการบันเทิงหรอก แต่เจียงเฮ่าเฉินเคยมาขอทรัพยากรจากเขา เจียงเยี่ยนเสวี่ยก็อาละวาดใส่เขาเป็นหลายวันเพราะเรื่องนี้ เขาเลยจำได้ฝังใจโดยไม่เต็มใจนัก
เจียงเฮ่าเฉินว่า “อยู่ดีๆ ก็นึกอยากออกมาดื่มสักสองสามแก้ว”
เสิ่นเลี่ยนก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ “พอดีเลย มาดื่มด้วยกัน”