เจียงเฮ่าเฉินทำงานจนดึกดื่นก็ยังไม่ออกมา ช่วงเวลานั้นฉือหยวนคิดอยากจะเอาผลไม้หรือน้ำชาเข้าไปให้สักหน่อย หลายครั้งที่ยกถาดผลไม้ขึ้นมา แต่สุดท้ายก็ไม่มีความกล้าพอจะส่งให้
คุณเจียงเพิ่งเตือนเขาว่าอย่าเข้าห้องหนังสือ ถ้าเข้าไปตอนนี้ คุณเจียงต้องโกรธแน่
แต่ในฐานะคนรักที่ถูกเลี้ยงดู ตนเองควรจะรู้ใจอีกสักหน่อยไหมนะ?
จู่ ๆ ฉือหยวนก็รู้สึกหมดแรง จะไปทางซ้ายก็ไม่ใช่ ทางขวาก็ไม่เชิง
ยากเหลือเกิน
เข้าห้องหนังสือไม่ได้ เขาก็รู้สึกไม่ดีหากจะเข้าห้องนอนใหญ่คนเดียว ส่วนห้องนอนแขก คุณเจียงก็ไม่เคยเอ่ยปากให้เขาพัก
สุดท้ายฉือหยวนทำได้เพียงไปที่ระเบียง อาศัยทำเลของอพาร์ตเมนต์หรู ชื่นชมวิวกลางคืนของเมืองนี้
ใคร ๆ ก็ว่าเมืองปี้สวย แต่สำหรับฉือหยวนในอดีตไม่เคยรู้สึกว่าเมืองนี้สวยงามเลย เขาอาศัยอยู่ในย่านชุมชนเก่าถูก ๆ รอบตัวมีแต่บ้านรื้อถอนกับหมู่บ้านในเมือง แสงนีออนของเมืองไม่เคยมาจากที่แบบนี้
จนถึงตอนนี้ เขาถึงได้เห็นความหรูหราของเมืองนี้ เพียงแต่มองแล้วไม่รู้สึกถึงความเป็นเจ้าของ
ถ้าคุณเจียงมาดูด้วยกันตรงนี้ ความรู้สึกจะต่างออกไปไหมนะ
ฉือหยวนเปิดวีแชทของหวงไข่ ส่งข้อความไปว่า {ฉันเหมือนจะเริ่มโลภแล้ว}
หวงไข่: {อะไรนะ?}
ฉือหยวน: {เมื่อก่อนฉันแค่มองคุณเจียงไกล ๆ ก็ดีใจไปหลายวัน แต่ตอนนี้คุณเจียงนั่งอยู่อีกห้องข้าง ๆ ฉันกลับไม่พอใจแล้ว}
หวงไข่: {ไปไกล ๆ เลย แกนี่มาอวดความรักหวานแหววรึไง?}
ฉือหยวนยิ้มขมขื่น: {เปล่า}
จะอวดอะไรกัน ก็แค่เขาแอบรักอยู่ฝ่ายเดียว
ฉือหยวน: {ฉันแค่... เหมือนต้องการมากขึ้นกว่าเดิม}
หวงไข่: {ถึงจะ... แต่... ฉันก็เดาอยู่แล้วว่าแกจะกลายเป็นแบบนี้ แต่นี่มันนานแค่ไหนกัน?}
ใช่แล้ว นานแค่ไหนกัน
ตั้งแต่ถูกเลี้ยงดูมาจนตอนนี้ก็แค่สองเดือน ในนั้นมีหนึ่งเดือนที่ฉือหยวนไปถ่ายละครที่กองถ่ายตลอด เวลาที่เหลือก็ทำงาน