"ทำเครื่องหมายแล้ว"
น้ำเสียงของเจียงเฮ่าเฉินแฝงด้วยความเมา ดวงตาจ้องมองฉือหยวนไม่กระพริบ ราวกับกำลังบอกว่า ดูสิ เรื่องที่เธอให้ฉันทำ ฉันทำเสร็จแล้ว รีบชมฉันเร็ว
ฉือหยวนแน่ใจอีกครั้งว่า พี่ชายเขาเมาจริง ๆ แล้ว
"พี่"
"หืม?"
"พี่เมาแล้วเหรอ?"
"ฉันเปล่า" เจียงเฮ่าเฉินปฏิเสธหัวชนฝา
ฉือหยวนไม่เคยเห็นพี่ชายเขาเป็นแบบนี้มาก่อน น่ารักนิดหน่อย
ฉือหยวนเงยหน้ามองพี่ชายอย่างเปิดเผย ตั้งแต่ยืนยันความรู้สึกของตัวเองได้แล้ว ฉือหยวนก็ไม่ค่อยกล้าสบตาพี่ชาย แต่วินาทีนี้ ในดวงตาพี่ชาย มีเพียงเขาเท่านั้น
เขารู้ว่าตอนนี้ท่าทางของพวกเขาคลุมเครือมาก ชิดใกล้เกินไป ร่างกายแทบจะแนบชิดกัน มือขวาของพี่ชายลูบไล้ไปตามหลังคอเขา มือซ้ายยังดึงหางเขาไว้...
"!!!"
ดวงตาฉือหยวนเบิกกว้างขึ้นทันที มีอะไรบางอย่าง...เสียดสีอยู่ที่เอวเขา
นั่นคือ นั่นคือ...
ต่างเป็นผู้ชายเหมือนกัน ฉือหยวนจะไม่รู้ได้อย่างไรว่านั่นคืออะไร พี่ชายเขามี...ต่อเขา
พี่ชายจะฉวยโอกาสตอนเมามีอะไรกับเขาเหรอ?
"ตุบ ตุบตุบ!"
หัวใจฉือหยวนเต้นรัว แม้ว่าเขาจะคิดตลอดว่าจะมีอะไรกับพี่ชาย แต่เรื่องแบบนี้ยังไงก็ไม่มีประสบการณ์ แถมแผนที่เขาคิดไว้ตลอดคือตัวเองเมาแล้วมีอะไร จากนั้นค่อยเข้าไปยั่วยวนพี่ชาย ด้วยนิสัยของพี่ชาย ไม่มีทางฉวยโอกาสตอนเขาเมาทำอะไรเขาจริง ๆ แน่ บวกกับเป็นเขาที่เป็นฝ่ายเริ่มก่อน พี่ชายก็จะไม่มีภาระในใจ ถ้าโชคดีอีกหน่อย พี่ชายเอาตัวเขา ก็พิสูจน์ได้ว่า ที่จริงพี่ชายยอมรับเขาได้