เจียงเฮ่าเฉินขับรถเลี้ยวไปรอบๆ ถนนในเมือง B สุดท้ายก็มาจบที่หน้ามหาวิทยาลัยชิงหวาและปักกิ่ง
แม้จะไปที่ไหนกับพี่ชายก็ได้ทั้งนั้น แต่พอเห็นประตูมหาวิทยาลัยชิงหวาและปักกิ่ง ฉือหยวนก็ยังอดมองพี่ชายด้วยความสงสัยไม่ได้
เจียงเฮ่าเฉินสวมหมวกแก๊ป กดปีกหมวกลงต่ำท่ามกลางผู้คนที่เดินผ่านไปมาหน้าประตูมหาวิทยาลัย "ผมจำได้ว่านายเคยบอกว่าอยากสอบเข้าที่นี่"
ฉือหยวนพยักหน้า "อืม"
เจียงเฮ่าเฉิน "งั้นพาไปเดินชมโรงเรียนของนายล่วงหน้าสักหน่อยไหม"
อารมณ์ที่เบิกบานอยู่แล้วของฉือหยวนยิ่งเบ่งบานขึ้นด้วยคำพูดนี้
มหาวิทยาลัยคือทุกจินตนาการอันงดงามของฉือหยวนก่อนจะได้พบเจียงเฮ่าเฉิน ตอนเด็กเขาเคยคิดอย่างไร้เดียงสาว่า ความทุกข์ยากทั้งหมดที่เขาเผชิญ จะหายไปในชั่วขณะที่เขาได้เดินเข้ารั้วมหาวิทยาลัย ตอนนี้มหาวิทยาลัยก็อยู่ตรงหน้าแล้ว และความงดงามครั้งใหม่ในชีวิตของเขาก็กำลังชวนเขาให้เข้าไปด้วยกัน
"ดีครับ"
ฉือหยวนจูงมือเจียงเฮ่าเฉินอย่างตื่นเต้น รีบสาวเท้าไปทางประตูใหญ่
ช่วงนี้เพิ่งสอบเกาเข่าเสร็จ ทุกวันมีคนมาเที่ยวชมมหาวิทยาลัยชิงหวาและปักกิ่งไม่ขาด รปภ.หน้าประตูเห็นฉือหยวนก็รู้ทันทีว่าเป็นเด็กมัธยมปลายมาชม "มาเที่ยวชมเหรอ เอาบัตรประชาชนมาหรือเปล่า"
ฉือหยวนส่ายหน้า "เราไม่ได้เอาบัตรประชาชนมา สแกนคิวอาร์โค้ดได้ไหมครับ ครั้งก่อนผมมาจำได้ว่าสแกนได้"
รปภ. "ได้"
รปภ.ได้ยินว่าเคยมาแล้วเลยไม่ได้แนะนำอะไรมาก ให้ฉือหยวนสแกนคิวอาร์โค้ดเอง
พอสแกนลงทะเบียนเสร็จ รปภ.ปล่อยให้ทั้งสองคนเข้ามา พลางยิ้มถามว่า "มาเที่ยวชมหลายครั้งแล้ว ตั้งใจจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยชิงหวาและปักกิ่งเหรอ"