เจียงเฮ่าเฉินปรับอารมณ์เล็กน้อยแล้วก็ออกจากห้องนอนไป
"พี่ มากินข้าวด้วยกันสิ" ฉือหยวนใช้ช่วงว่างนี้ปรับอารมณ์ตัวเองเช่นกัน แถมยังตอบข้อความของหวงไข่ด้วย
หวงไข่ไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ส่งมาสองคำว่า: {สู้ ๆ นะ}
เขาจะตั้งใจ
ฉือหยวนขะมักเขม้นจัดชามตะเกียบให้พี่ชาย เอาของอร่อย ๆ วางไว้ทางฝั่งพี่ชาย "พี่ เต้าฮวยนี่นุ่มมาก อร่อยสุด ๆ เลย"
เจียงเฮ่าเฉินยกช้อนขึ้นชิมคำหนึ่ง "ก็อร่อยดีจริง ๆ"
ฉือหยวน: "ขนมงาทอดนี่ก็อร่อย งาบนทอดมันหอมมาก"
พูดพลางก็ดันกล่องขนมงาทอดมาทางพี่ชายอีกนิด
แต่เจียงเฮ่าเฉินไม่ได้มองขนมงาทอด กลับจ้องมองหน้าฉือหยวน ตรงมุมปากเล็ก ๆ ที่ขยับพูดไม่หยุดนั้นมีงาดำติดอยู่สองเม็ด
แววตาของเจียงเฮ่าเฉินลุ่มลึก นิ้วกระดุกกระดิกเล็กน้อย จากนั้นก็ทอดสายตาลง หลุบตาลงนิดหนึ่ง ในเวลานี้หากมีผู้กำกับที่เคยร่วมงานกับเจียงเฮ่าเฉินอยู่ ก็จะพบว่ามันคือนิสัยเล็ก ๆ น้อย ๆ ตอนที่นักแสดงเจ้าบทบาทเจียงเปลี่ยนอารมณ์
หลุบตาลงแล้วเงยขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าของเจียงเฮ่าเฉินก็มีรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเอ็นดูและอ่อนโยนเพิ่มขึ้นมา เขาเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของเด็กหนุ่มอย่างเป็นธรรมชาติ ในสายตาตะลึงงันของฉือหยวน ปลายนิ้วโป้งถูผ่านริมฝีปากของเด็กหนุ่ม แล้วหยิบงาดำเม็ดนั้นลงมา "ดูท่าคงหอมจริง ๆ กินจนเลอะเต็มปากเลย"
หัวใจของฉือหยวนเต้นระรัว ความคิดล่องลอยวุ่นวาย
เมื่อกี้พี่ชายใช้ปลายนิ้วถูริมฝีปากเขา คลุมเครือมาก คลุมเครือสุด ๆ พี่ชายก็พอจะชอบเขาอยู่บ้างไหมนะ
"เหม่ออะไรอยู่ เช็ดเองสิ" เจียงเฮ่าเฉินดึงกระดาษทิชชูแผ่นหนึ่ง ส่งให้ฉือหยวนพร้อมกับใช้เสียงเรียบ ๆ แต่แฝงแววรังเกียจนิดหน่อย ให้เขาเช็ดปากเอง
หัวใจที่กำลังเต้นระรัวของฉือหยวนสงบลงกะทันหัน พี่ชายของเขาก็ยังคงเป็นพี่ชายคนเดิม ที่แท้ก็คิดมากไปเอง
นิ้วโป้งและนิ้วชี้ของมือขวาของเจียงเฮ่าเฉินถูไปมาโดยไม่รู้ตัว บนนั้นมีความรู้สึกนุ่มของริมฝีปากฉือหยวนหลงเหลืออยู่
ห้ามทำให้เขาตกใจ ต้องให้เขาชินกับตัวเราก่อน รอให้เขาเปิดใจกับเรา
เจียงเฮ่าเฉินตักเตือนตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า