มือของฉือหยวนค่อย ๆ เลื่อนต่ำลง พยายามจะจับมือเจียงเฮ่าเฉินอย่างเป็นธรรมชาติ แต่พอได้ลอง เขาก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้
เขาจับที่ปลายแขนพี่ชาย ไม่ใช่ข้อมือ ถ้าจะแกล้งทำเป็นมือลื่นแล้วไปจับมือพี่ชาย มันก็จงใจเกินไป
แววตาฉือหยวนฉายแววเสียดาย
คราวหน้า ตนเองต้องจับให้แม่น ๆ
คิดได้ดังนั้น ฉือหยวนก็จะปล่อยมือ รอโอกาสหน้า แต่ทันทีที่เขาคลายมือ กลับถูกมืออีกข้างคว้าไว้แน่น
พี่ชายจับมือเขาไว้
หัวใจฉือหยวนเต้นแรง เขามองมือที่ถูกกุมไว้แน่น แล้วมองไปที่พี่ชาย
พี่ชายเขาทำไมถึง……
“นายดึงฉันแบบนี้ ฉันเดินลำบาก” เจียงเฮ่าเฉินจับมือน้องชาย บีบเบา ๆ หนึ่งที แล้วรีบปล่อยอย่างรวดเร็ว
“อ้อ” ฉือหยวนงงไปครู่หนึ่ง ถึงได้สติ เมื่อกี้เขาตื่นเต้นเกินไป ใช้มือขวาดึงมือขวาพี่ชาย ทำให้พี่ชายเดินถอยหลัง “ขอ…ขอโทษ”
“ไม่เป็นไร” แม้จะถูกดึงเดินไปสองสามก้าว แต่ก็ได้จับมือแล้ว
“ร้านขายของอยู่ตรงนั้น” แม้จะเขินอายอยู่บ้าง แต่ก็ได้จับมือแล้ว
สองพี่น้องต่างพอใจเดินไปร้านขายของ แค่หาที่บังแดด ฉือหยวนเลยไม่ได้เลือกอะไรมาก หยิบหมวกแก๊ปสีดำใบหนึ่งไปจ่ายเงิน
“เจ้าของร้าน คิดเงิน”
ตอนนั้นเอง ชายชราผมหงอกคนหนึ่งเดินเข้าร้านมาจากข้างนอก ได้ยินเสียงฉือหยวนพอดี รู้สึกคุ้นหู จึงเหลือบมองฉือหยวนแวบหนึ่ง
“น้องฉือ?”
ฉือหยวนได้ยินคนเรียก หันกลับไปมอง แววตาฉายแววดีใจ “ศาสตราจารย์เซวีย!”
ศาสตราจารย์เซวียเดิมยังไม่กล้าทัก พอเห็นว่าใช่ฉือหยวนจริง ๆ ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความยินดี “น้องฉือ เป็นเธอจริง ๆ ด้วย ดีเลย ฉันมีเรื่องจะถามเธอ”
วินาทีก่อนยังยิ้มแย้ม ศาสตราจารย์เซวียพลันเก็บสีหน้าฉับพลัน ถามด้วยท่าทีโกรธเล็กน้อย “ฉันเพิ่งได้ยินไม่กี่วันก่อนว่าเธอปฏิเสธโควตาเรียนต่อของมหาวิทยาลัยชิงหวาและปักกิ่ง? เกิดอะไรขึ้น? เธอไม่ได้คิดจะเรียนฟิสิกส์แล้วหรือ”