ภายในห้อง
เซี่ยหลิงโจวคุ้นเคยอย่างมาก เปิดตู้เก็บรองเท้าหยิบรองเท้าแตะออกมา แต่กลับพบว่ารองเท้าแตะคู่ที่เป็นของเขาในนั้นหายไปแล้ว
แต่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ เพราะในตู้รองเท้าก็ไม่มีรองเท้าแตะของใครอื่นอีก มีแต่แบบใช้แล้วทิ้ง
เซี่ยหลิงโจวหยิบมาคู่หนึ่งกำลังจะเปลี่ยน แต่ก็ได้ยินเจียงเฮ่าเฉินพูดว่า “ไม่ต้องเปลี่ยนรองเท้าหรอก”
เซี่ยหลิงโจวชะงักไปครู่หนึ่ง
เจียงเฮ่าเฉิน “ที่ให้คุณเข้ามา เพราะข้างนอกไม่สะดวก แต่จริง ๆ แล้วเราคงไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว”
เซี่ยหลิงโจวเผยรอยยิ้มขมขื่น “อาเฉิน คุณยังโกรธผมอยู่ แต่คุณโกรธก็สมควรแล้ว ตอนนั้นเป็นผมเองที่ผิด”
หากเป็นเมื่อก่อน เห็นท่าทางอ่อนข้อเช่นนี้ของเซี่ยหลิงโจว เจียงเฮ่าเฉินคงรู้สึกปวดใจมาก แต่ตอนนี้ เจียงเฮ่าเฉินกลับรู้สึกได้ถึงความซับซ้อนของสิ่งที่เปลี่ยนไปแล้วไม่หวนคืน
เจียงเฮ่าเฉิน “ถ้าคุณมาเพื่อขอโทษ ไม่จำเป็นเลย อันที่จริงตอนนั้นคุณพูดถูก ต่อให้เป็นคู่รัก ก็เรียกร้องให้อีกฝ่ายละทิ้งหน้าที่การงานของตัวเองไม่ได้”
ในใจเซี่ยหลิงโจวเปี่ยมด้วยความยินดี เขารู้อยู่แล้วว่าอาเฉินต้องเข้าใจเขา ตอนนั้นโอกาสดีมาก และอาเฉินก็พ้นช่วงวิกฤตแล้ว มีคนดูแลมากมาย ไม่จำเป็นต้องให้เขาอยู่ข้างกาย
“อาเฉิน” เซี่ยหลิงโจวตื่นเต้นจนอยากเข้าไปกอดเจียงเฮ่าเฉิน
ทว่าเจียงเฮ่าเฉินกลับก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว หลบเลี่ยงเขา
เซี่ยหลิงโจวผิดหวังอยู่บ้าง เขากวาดตามองการจัดวางภายในห้อง ของในห้องนี้ไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก ไม่มีใครย้ายเข้ามาอยู่ เขาคิดว่าเจียงเฮ่าเฉินรักเขามากเพียงนั้น ก็แค่ยังโกรธอยู่ “คุณก็ยังโทษผมอยู่ดี”
เจียงเฮ่าเฉิน “เรื่องในอดีตก็ผ่านไปแล้ว”