ตอนพิเศษ IF ไร้ความรับผิดชอบ - 01
มณฑลจี เมืองเอก หน้าเขตบ้านพักจิ่นฝู รถตู้สีเทาเข้มค่อย ๆ จอดเทียบข้างทางที่หน้าประตู
“พี่เจียง ถึงแล้วครับ” ผู้ช่วยเสี่ยวชุยเอ่ยเตือน
เจียงเฮ่าเฉินไม่ได้นอนทั้งคืน กำลังหลับตาพักผ่อนอยู่ พอลืมตาขึ้นมาก็เห็นเส้นเลือดฝอยในดวงตาแดงก่ำ ดูอิดโรย เขามองไปยังเขตบ้านพักแปลกตานอกหน้าต่าง ถามวัยรุ่นที่นั่งตรงข้ามว่า “ใช่ที่นี่หรือเปล่า”
วัยรุ่นบีบชายเสื้อของตัวเองอย่างประหม่า “น่าจะ… ใช่ครับ”
เจียงเฮ่าเฉินขมวดคิ้ว “เธอไม่เคยมาที่นี่มาก่อนเหรอ”
วัยรุ่นส่ายหน้า “แต่ที่อยู่ที่คุณยายให้มาคือที่นี่ครับ”
ถึงขั้นไม่เคยมาบ้านแม่แท้ ๆ ของตัวเองเลยสักครั้งอย่างนั้นหรือ
เสี่ยวชุยเห็นว่าเจ้านายของตนเกิดความสงสาร จึงรีบเอ่ยว่า “ถ้าที่อยู่ไม่ผิด งั้นก็ไม่ผิดแน่นอนครับ พี่เจียง พวกเรายังต้องรีบไปขึ้นเครื่องนะครับ”
เดิมทีบอกว่าจะไปส่งแค่ในเมืองก็พอแล้ว แต่พี่เจียงใจดีไม่ยอม อยากไปส่งถึงหน้าเขตบ้านพักให้ได้ นี่ก็เสียเวลาไปมากแล้ว
วัยรุ่นเป็นคนรู้จักกาลเทศะ พอได้ยินก็รีบว่า “ขอบคุณมากครับที่พามาส่ง ผมลงที่นี่ก็ได้ครับ”
พูดพลางก็จะดึงประตูรถลง แต่เขาไม่เคยนั่งรถแบบนี้มาก่อน ไม่รู้ว่าจะเปิดประตูยังไง ดึงอยู่หลายทีก็ไม่เปิด เขินจนแทบแทรกแผ่นดินหนี
เสี่ยวชุยเองก็อยากให้วัยรุ่นรีบไปเสียที เห็นดังนั้นก็รีบช่วยเปิดประตูให้ วัยรุ่นรีบลงจากรถ เขากำลังจะหันกลับไปกล่าวขอบคุณเจียงเฮ่าเฉินอีกครั้ง ก็เห็นเจียงเฮ่าเฉินลงมาจากรถตามมาด้วย
“เดี๋ยวก่อน”
วัยรุ่นไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงยืนรออยู่ที่เดิมตามที่บอก เห็นเจียงเฮ่าเฉินเดินไปท้ายรถ หยิบรองเท้าคู่หนึ่งออกมาจากกระโปรงหลัง
เจียงเฮ่าเฉินวางรองเท้าคู่นั้นไว้ข้างเท้าของวัยรุ่น “รองเท้านี้อาจจะใหญ่ไปหน่อย แต่ยังดีกว่าใส่รองเท้าแตะอยู่ดี”
เมื่อวานตอนที่พวกเขาเก็บวัยรุ่นคนนี้ขึ้นรถระหว่างทาง ที่เท้าของเขาเหลือรองเท้าอยู่เพียงข้างเดียว ตอนนี้เท้าที่เหลือก็ใส่อยู่แค่รองเท้าแตะใช้แล้วทิ้ง