ในบรรยากาศที่รื่นรมย์ รถยนต์ก็มาถึงหน้าตึกอพาร์ตเมนต์ของเจียงเฮ่าเฉิน
ทั้งสองขึ้นลิฟต์จากชั้นใต้ดิน มาถึงชั้นที่สิบแปด ฉือหยวนเดินช้ากว่าก้าวหนึ่ง ตามหลังเจียงเฮ่าเฉินออกมา แต่กลับเห็นเจียงเฮ่าเฉินยืนรออยู่ที่ประตู ไม่ได้เปิดประตู
ฉือหยวนมองไปอย่างไม่เข้าใจ ก็ได้ยินเจียงเฮ่าเฉินถามขึ้นว่า “ยังจำรหัสห้องฉันได้ไหม”
แน่นอนว่าจำได้
เพราะครั้งก่อนที่เผลอหลับรออยู่หน้าประตู คุณเจียงจึงให้รหัสห้องกับเขา แต่ถึงจะมีรหัสแล้ว ฉือหยวนก็ไม่เคยเปิดประตูห้องของคุณเจียงเอง
เขารู้ตัวตนของตัวเองดีมาตลอด เขาไม่ใช่แฟนของคุณเจียง เป็นแค่คนรักที่ถูกเลี้ยงดูเท่านั้น ผู้เลี้ยงดูให้รหัสห้องกับคนรัก ถือเป็นรางวัล แต่เขาจะถือวิสาสะทำตัวเป็นเจ้าของห้องไม่ได้
ฉือหยวนพยักหน้า “จำได้ครับ”
เจียงเฮ่าเฉิน “เธอเปิดสิ”
ฉือหยวนมองเจียงเฮ่าเฉินอย่างแปลกใจ ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงให้ตัวเองเปิดประตู
สบตากันอยู่สองวินาที สุดท้ายฉือหยวนก็ยอมเดินไปเปิดประตูอย่างว่าง่าย
กดตัวเลขที่ขึ้นใจมานานแล้วลงบนคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว ประตูก็เปิดออกพร้อมเสียง “ติ๊ด”
ฉือหยวนเปิดประตู แล้วผายมือเชิญคุณเจียงเข้าก่อน “คุณเจียง เชิญครับ”
เจียงเฮ่าเฉินยิ้มมุมปาก “ที่แท้ก็จำได้จริง ๆ นี่นา”
ฉือหยวน “ผม… ผมความจำค่อนข้างดีนะครับ”
เจียงเฮ่าเฉิน “ในเมื่อจำรหัสได้แม่นขนาดนี้ ทำไมไม่เห็นเคยใช้เลย”
คำพูดนี้หมายความว่ายังไง
หวังว่าต่อไปเขาจะช่วยเปิดประตูให้เองใช่ไหม
เจียงเฮ่าเฉินไม่ได้ยืนรอคำตอบของฉือหยวน คนก็เดินเข้าห้องไปแล้ว