ใต้แสงไฟนีออนสลัว เจียงเฮ่าเฉินในชุดลำลองก้าวลงจากรถ ใช้แขนยันหลังคารถ ยิ้มเอื่อยเฉื่อยส่งไปให้ฉือหยวน
ราวกับมารเสน่ห์ที่ทลายมิติเดินออกจากนรกรอยยิ้มก็สะกดวิญญาณผู้คนได้
"คุณเจียง?"
ฉือหยวนมองอย่างเหม่อลอย สงสัยว่าตัวเองเห็นภาพหลอนหรือเปล่า ร่างกายปักอยู่กับที่ไม่ขยับเขยื้อน
เจียงเฮ่าเฉินเห็นเจ้าเหมียวน้อยที่ไม่ได้เจอเดือนหนึ่งไม่ยอมเดินเข้ามาหาเองอดขำไม่ได้ "ทำไม ตกใจเหรอ?"
"เป็นคุณจริง ๆ เหรอครับ?" ต่อให้เจียงเฮ่าเฉินเดินมาอยู่ตรงหน้าแล้ว ฉือหยวนก็ยังไม่กล้าเชื่อ
เซอร์ไพรส์ขนาดนี้เลยเหรอ?
เจียงเฮ่าเฉินมานี่ด้วยอารมณ์ชั่ววูบ เขานอนไม่หลับ พอดีเปิดมือถือเจอรูปที่ฉือหยวนโพสต์ในโมเมนต์หลังปิดกล้อง ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ขับรถมาเลย
แมวที่เขาเลี้ยงด้วยเงินตัวเอง ส่งออกไปทำงานเดือนหนึ่งแล้ว ก็ถึงเวลาที่เขาควรไปรับกลับบ้านมาลูบขนเล่นแล้ว
เจียงเฮ่าเฉินชอบใจท่าทีประหลาดใจของเด็กหนุ่มมาก เขาก้มลง บดบังแสงไฟเหนือศีรษะของเด็กหนุ่ม
แสงสลัวลง ฉือหยวนไม่ยอมหลบหนีความใกล้ชิดของเจียงเฮ่าเฉิน ได้แต่พยายามเบิกตากว้าง ราวกับว่ายิ่งเบิกตากว้างก็จะสัมผัสแสงได้มากขึ้น
ทันใดนั้น มีความนุ่มนวลแผ่วเบาแตะลงบนริมฝีปากของเขา แล้วกัดเบา ๆ ทีหนึ่ง
ฉือหยวนเผยอปากโดยไม่รู้ตัว ก็ถูกข้าศึกบุกตีเมืองจนเกือบจะยืนไม่อยู่
ในจังหวะที่ร่างเด็กหนุ่มเอนไปด้านหลัง เจียงเฮ่าเฉินก็คว้าเอวของเขาไว้พอดี พยุงร่างเด็กหนุ่มให้มั่นคง แล้วดึงกลับมาสู่อ้อมอก "ฉันเป็นของจริง หรือของปลอม? ดูออกหรือยัง?"