ฉือหยวนถูกเสียงโทรศัพท์ปลุกให้ตื่น
เขาลุกจากห้องมาทั้งที่ยังงัวเงีย งมหาโทรศัพท์มือถืออยู่นานกว่าจะเจอในซอกโซฟา
คนที่โทรมาเป็นหวงไข่
พอเห็นชื่อหวงไข่ ความทรงจำที่เลือนรางของฉือหยวนก็เริ่มตื่นตัว
เมื่อคืนพี่ชายเขากลับมาตอนใกล้รุ่ง จากนั้นเขาก็เริ่มตกพี่ชาย เริ่มดื่มเหล้า แล้ว...ทำอะไรอีกนะ
ไม่มีใครรับสายนานเกินไป สายเลยถูกตัดเอง ฉือหยวนก็ไม่รีบโทรกลับ แต่ตามหาเจียงเฮ่าเฉินก่อน
"พี่? พี่อยู่ไหม?" ฉือหยวนตะโกน พลางเดินไปทางห้องนอนใหญ่
ในห้องนอนไม่มีใคร เตียงก็เรียบร้อยไม่มีรอยยับ เมื่อคืนพี่ชายเขาไม่ได้นอนบ้าน?
ฉือหยวนไปที่ห้องหนังสืออีก แน่นอนว่าห้องหนังสือก็ไม่มีใคร
ฉือหยวนไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกยังไง ผิดหวังนิดหน่อย แต่ก็ดีใจนิดหน่อย
เมื่อวานเขาจัดฉากใหญ่นั่น จุดประสงค์หลักคือจะพูดประโยคที่ว่าพี่น้องรักกันโดยอาศัยเหล้า เขาอยากให้พี่ชายได้ตระหนักว่าน้องชายก็สามารถเป็นแฟนได้ แต่เขายังไม่ทันเห็นผลตอบสนอง พี่ชายก็ไปอีกแล้ว
แต่...พี่ชายงานยุ่งขนาดนี้ยังอุตส่าห์กลับมาหาเขา เขาดีใจมาก
พอแน่ใจว่าพี่ชายไม่อยู่บ้าน ฉือหยวนถึงโทรกลับหาหวงไข่
หวงไข่รับสายทันที "ตื่นแล้ว?"
ฉือหยวนตอบอืม
หวงไข่ฟังเสียงขึ้นจมูก "เพิ่งตื่น!"
ฉือหยวน "ใช่ ถูกโทรศัพท์นายปลุกตื่น"
หวงไข่น้ำเสียงตื่นเต้นขึ้นมาทันใด "นอนกับพี่ชายด้วยกันเหรอ!"
ฉือหยวนหน้าแดงก่ำ คิดในใจว่าถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีสิ "เปล่า ฉันดื่มเหล้าเลยตื่นสาย พี่ชายฉันไปทำงานแล้ว"
หวงไข่ทำเสียงจึ๊กะ ผิดหวังสุดๆ "เสียแรงที่ฉันฝืนไม่โทรหานายเมื่อคืน กลัวไปรบกวนเรื่องดีๆ ของพวกนาย สรุปนายก็แค่เมา? ว่าแต่ นายเมาทั้งที ไม่รู้จักอาละวาดสักหน่อย"