ห้องพักในโรงแรม
ฉือหยวนอาบน้ำเสร็จ ห่มเสื้อคลุมอาบน้ำเดินออกมา แผลที่หัวเข่าโดนน้ำเข้า ตอนนี้ยิ่งปวดมากขึ้น
“ก๊อก ก๊อก”
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ฉือหยวนนึกว่าเป็นเสี่ยวเจ้า จึงเดินกะเผลกไปเปิดประตู
“ไม่ได้เอาคีย์การ์ดมา... รุ่นพี่?”
นอกประตู หยานชวนยืนตัวตรงอยู่หน้าประตู สายตากวาดมองร่างกายของฉือหยวนขึ้นลง แล้วไล่ตามหยดน้ำที่ไหลรินผ่านไรผม ลูบไล้กระดูกไหปลาร้า ไหลลงสู่ส่วนลึก
สายตาของหยานชวนโจ่งแจ้งเกินไป ฉือหยวนจึงรั้งเสื้อคลุมแน่นโดยไม่รู้ตัว ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว กำลังจะถามว่ามีธุระอะไรหรือเปล่า จู่ๆ หยานชวนก็ผลักประตูเดินเข้ามาเอง ในชั่วพริบตาที่เขายังไม่ทันตั้งตัวก็หันกลับไปล็อกประตู
ฉือหยวนรู้สึกได้ถึงความผิดปกติทันที เดินไปจะเปิดประตูอีกครั้ง แต่พอยื่นมือไปก็ถูกหยานชวนจับไว้
“คุณทำอะไร?” ฉือหยวนพยายามสะบัดหลุด ทว่าทันใดนั้นก็รู้สึกถึงแรงมหาศาลที่ดึงเขาเข้าไป ทั้งร่างถูกกดกลับไปที่ประตู
ประตูดังปังสนั่น ฉือหยวนส่งเสียงครางเบาๆ
ขาเขาบาดเจ็บอยู่แล้ว เมื่อสูญเสียจุดศูนย์ถ่วงก็ยิ่งไม่มีแรงจะต้านทาน ทั้งร่างถูกกดจนดิ้นไม่หลุด
“ปล่อยผมนะ!” ฉือหยวนโกรธแล้ว
“ยังจะเล่นเป็นชายหาญผู้บริสุทธิ์อีกเรอะ ตอนโดนเจียงเฮ่าเฉินเอา เจ้าก็แสร้งทำแบบนี้หรือ?” เสียงเย็นเยียบของหยานชวนดังขึ้นเหนือศีรษะฉือหยวน
เมื่อได้ยินชื่อของเจียงเฮ่าเฉิน การดิ้นรนของฉือหยวนก็หยุดชะงัก หัวใจเต้นระรัว
เขาเห็นแล้ว เขากับคุณชายเจียงถูกคนเห็นแล้ว! กำลังจะถูกเปิดเผยแล้วหรือ?
ความแข็งทื่อของฉือหยวน ในสายตาหยานชวนคือความรู้สึกผิด เขาหัวเราะเย็นชายิ่งกว่าเดิม