ผู้กำกับหรงดึงเหยียนชวนไปด้านข้าง ถามเขาเสียงเบา: "นี่นายเป็นอะไรของนาย"
เหยียนชวน: "ทำไม ผมเล่นไม่ดีเหรอ"
ผู้กำกับหรงขี้เกียจอ้อมค้อม: "นายจงใจกดบทฉือหยวนทำไม เขาไปล่วงเกินนายที่ไหน"
เหยียนชวนไม่ใส่ใจ: "ฝีมือการแสดงเขาเองไม่เอาไหน จะโทษผมเหรอ"
ผู้กำกับหรง: "นายอย่ามาทำเป็นเล่นไปหน่อยเลย การแสดงต้องอาศัยนักแสดงคู่ตรงข้ามช่วยกันเล่น นายคิดว่าเขาเป็นเจียงเฮ่าเฉินรึไง ถึงได้กดเขาแบบนี้ เขาเป็นแค่เด็กใหม่จะไปตอบสนองทันได้ยังไง"
ไม่พูดถึงเจียงเฮ่าเฉินก็แล้วไป พอพูดถึงแววตาของเหยียนชวนก็ยิ่งรังเกียจมากขึ้นไปอีก
ผู้กำกับหรงมองท้องฟ้า น้ำเสียงจริงจัง: "ผมไม่สนว่ามีอะไรระหว่างพวกคุณ ถ่ายมาครึ่งเรื่องแล้ว ผมเปลี่ยนตัวนักแสดงไม่ได้ ฉากนี้วันนี้ ต้องถ่ายให้ออกมาดี ปัญหาระหว่างพวกคุณ กลับไปแล้วค่อยไปจัดการกันเอง"
ผู้กำกับหรงไม่ใช่จะทนไม่ได้ที่นักแสดงมีลูกไม้ไม่กี่อย่าง โดยเฉพาะนักแสดงใหญ่เบอร์เหยียนชวนแบบนี้ ถึงได้เงียบมาตลอด แค่ให้ฉือหยวนปรับตัว
แต่พอมัวแต่หาเรื่องกันไม่เลิก ละครนี่จะถ่ายต่อหรือเปล่า
ตักเตือนเหยียนชวนเสร็จ ผู้กำกับหรงก็ไปถามฉือหยวน: "ฉือหยวน ปรับอารมณ์ได้หรือยัง"
ฉือหยวนพยักหน้า: "ได้แล้วครับ"
"ดี งั้นถ่ายต่อ"
ฉือหยวนลุกขึ้นเดินกะเผลกกลับไป เหยียนชวนยืนอยู่ตรงนั้นมองเขาอยู่ไกลๆ จากที่สูงลงต่ำ สายตาเย็นชา
ฉือหยวนยิ่งแน่ใจว่าตัวเองคงไปล่วงเกินเหยียนชวนเข้าแล้ว แต่ตอนนี้ก็ไม่สะดวกถามสาเหตุ ได้แต่ทำการแสดงต่อไป