ในห้อง ฉือหยวนเหมือนตุ๊กตาที่ถูกดูดวิญญาณออกไป นั่งนิ่งอยู่บนโซฟา เงียบอยู่นาน
เสี่ยวเจ้าไม่กล้ารบกวนเขา ไม่กล้าถามด้วย ได้แต่เก็บกวาดข้าวของในห้องที่รกรุงรังเงียบ ๆ พอเก็บได้พอควร นึกขึ้นได้ว่าแผลที่ขาฉือหยวนยังไม่ได้ทายา จึงยกกล่องยาอย่างระมัดระวังเข้าไปใกล้
“พี่ฉือ ให้ผมทายาให้เถอะครับ”
ฉือหยวนไม่ตอบรับ แต่ก็ไม่ปฏิเสธ ยังคงนั่งนิ่งเฉย
เสี่ยวเจ้าลังเลครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจย่อตัวลงทายาให้ฉือหยวน
ภาพที่พวกเขาเข้ามาเห็นนั้นสะเทือนอารมณ์เกินไป เลือด มีด ฉือหยวนเสื้อผ้าไม่เรียบร้อย และห้องที่รกรุงรังไปหมด
ถ้าไม่ใช่เพราะเขาไปได้ไม่นานจนไม่มีทางเกิดอะไรขึ้นจริง เขาแทบจะสงสัยว่าศิลปินของตนถูกข่มขืนหรือเปล่า
เขาไม่คิดว่าหยานชวนจะเป็นคนแบบนี้ ต่อไปเขาจะไม่เป็นแฟนคลับคนนั้นอีกแล้ว
“เสี่ยวเจ้า” ในที่สุดฉือหยวนก็เปิดปาก “คนที่คุณชายเจียงชอบคือใคร”
เสี่ยวเจ้าคิดว่าฉือหยวนจะเล่าเรื่องคราวก่อนนี้ให้ฟัง เช่น ให้ปิดไว้ ไม่บอกใคร ให้บอกบริษัทจัดการ หรือแค่เล่าที่มาที่ไป แต่เขาไม่คาดคิดเลยว่า คำแรกที่ฉือหยวนเอ่ยจะเป็นเรื่องของคุณเจียง
“คุณเจียงมีคนที่ชอบแล้วหรือครับ” เสี่ยวเจ้างง
ฉือหยวนแค่ถามส่ง ๆ ต่อให้เขาติดตามเจียงเฮ่าเฉินมาเจ็ดแปดปียังไม่รู้เรื่องนี้ เสี่ยวเจ้าจะรู้ได้ยังไง
“ฉันไม่เป็นไรแล้ว เธอไปพักเถอะ”
เสี่ยวเจ้าไม่ค่อยวางใจ ลังเลแล้วถาม “แล้วเรื่องวันนี้…ต้องบอกบริษัทมั้ยครับ”
ฉือหยวน “บอกไปเถอะ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ กองถ่ายต้องปิดไม่อยู่แน่”
เสี่ยวเจ้า “แล้ว…จะบอกว่ายังไงดีครับ วันนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่”
ฉือหยวนยิ้มเยาะตัวเอง “ก็ไม่มีอะไรมาก แค่นักแสดงเจ้าบทบาทเหยียนรู้ว่าฉันเป็นคนขายตัว เขาดูถูกฉันเท่านั้นเอง”