ฉือหยวนรอถอดอุปกรณ์ป้องกันไม่ทันก็วิ่งไปทางเจียงเฮ่าเฉิน ส่วนเจียงเฮ่าเฉินดูเผิน ๆ เหมือนยังคุยกับผู้กำกับหรงอยู่ แต่ตัวกลับหันไปทางฉือหยวนแล้ว
“คุณ… คุณเจียง” ฉือหยวนวิ่งมาถึงตรงหน้า เผลอจะเรียกว่าคุณชายเจียงตามความเคยชิน กว่าจะเปลี่ยนได้ก็เรียกคุณเจียงไปแล้ว
เจียงเฮ่าเฉินมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “บาดเจ็บตรงไหนไหม”
“ใช่ ๆ เสี่ยวฉือบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” ผู้กำกับหรงก็ถามอย่างกังวล
ฉือหยวนเพิ่งสังเกตว่าผู้กำกับหรงอยู่ด้วย ตอบอย่างเรียบร้อย “ไม่เจ็บครับ ทีมอุปกรณ์ประกอบฉากใส่เกราะป้องกันให้ผมหลายชั้น”
เจียงเฮ่าเฉิน “งั้นเหรอ ฉันว่าเห็นข้อมือเขียวช้ำแล้ว”
ฉือหยวนจะซ่อนข้อมือโดยไม่รู้ตัว แต่เจียงเฮ่าเฉินคว้าไว้ในทีเดียว ถลกแขนเสื้อขึ้นให้ผู้กำกับหรงดู
เจียงเฮ่าเฉิน “ผู้กำกับหรง ข้อมือไม่ได้ป้องกันหรือ”
ฉือหยวนรีบอธิบาย “ป้องกันแล้วครับ เมื่อกี้…”
พูดได้ครึ่งเดียว รู้สึกถึงสายตาที่คุณชายเจียงกวาดมาเรียบ ๆ ก็ปิดปากเงียบโดยสัญชาตญาณ
ผู้กำกับหรงมองรอยเขียวช้ำบนข้อมือฉือหยวนก็ตกใจ “เมื่อกี้ถ่ายโคลสอัพ เลยไม่ได้ใส่เกราะป้องกัน แค่ครั้งเดียว ไม่คิดว่าจะหนักขนาดนี้ เสี่ยวฉือ มือเธอหนักไหม จะพักสักหน่อยดีหรือเปล่า”
ฉือหยวน “ไม่หนักครับ”
ผู้กำกับหรงเพิ่งโล่งอก ก็ได้ยินเจียงเฮ่าเฉินพูด “นักแสดงใหม่ก็สู้งานกันทั้งนั้น ตอนผมเข้าวงการใหม่ ๆ ก็เป็นแบบนี้ บาดเจ็บแล้วก็ไม่กล้าพัก ตอนนี้ยังมีผลข้างเคียงอยู่เลย”