กระทันหัน
จูเฟิงเห็นเจ้านายตัวเองเดินตรงไปทางเจียงเฮ่าเฉินกับผู้กำกับ
เป็นเรื่องแล้ว อย่าบอกนะว่าจะไปปะทะซึ่ง ๆ หน้า
เจ้านายครับ ก็แค่ผู้ชายคนหนึ่ง ไม่น่าถึงขั้นนี้นะ!
เจียงเฮ่าเฉินเพิ่งทักทายผู้กำกับหรง ก็เห็นเหยียนชวนเดินตรงเข้ามาหา พร้อมความกระตือรือร้นที่ต่างจากเมื่อครู่ราวฟ้ากับดิน
"นักแสดงเจ้าบทบาทเจียง ไม่เจอกันนานเลยนะครับ" เหยียนชวนยื่นมือมาจับทักทายก่อน
เจียงเฮ่าเฉินยิ้มตอบ "เมื่อกี้ผมมองไปทางนักแสดงเจ้าบทบาทเหยียน คุณไม่แม้แต่จะชายตามอง ผมนึกว่าคุณรังเกียจผมเสียอีก"
ต่างก็เป็นนักแสดงเจ้าบทบาททั้งคู่ มิตรไมตรีจอมปลอมนี่ขนาดฝีมือการแสดงยังเสียดายไม่ยอมใช้ เจียงเฮ่าเฉินก็เลยขี้เกียจจะเล่นตามน้ำ
เหยียนชวนยิ้มแบบไม่จริงใจ "ที่ไหนกัน เมื่อกี้กำลังตีความบทอยู่ ก็เลยไม่ได้สนใจ นักแสดงเจ้าบทบาทเจียงถึงจะหยุดพักงานแสดงไป แต่ก็น่าจะเข้าใจผมนะ"
ประชดฉันว่าไม่ได้เล่นหนังแล้วสินะ?
เจียงเฮ่าเฉินยิ้มอย่างมืออาชีพ "แน่นอนครับ นักแสดงเจ้าบทบาทเหยียนยังเล่นหนังอยู่ ตัวละครก็ย่อมสำคัญกว่าเป็นธรรมดา"
เหยียนชวนแววตาเย็นชา ประชดเขาว่ายังต้องหากินด้วยการแสดง
ทั้งสองผลัดกันรุกผลัดกันรับ ทำเอาผู้กำกับหรงเหงื่อตก
เหยียนชวนมองฉือหยวนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วก็พูดขึ้นมาอย่างกับระเบิดลง "ฉือหยวนเป็นแฟนของคุณเจียงเหรอครับ?"
ฉือหยวนหันขวับไปมองเหยียนชวน ตานี่คิดจะทำอะไร อย่าบอกนะว่าจะเปิดโปงเขาต่อหน้าคุณชายเจียง!
เจียงเฮ่าเฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย ตอบว่า "ไม่ใช่"
เหยียนชวนยกยิ้มมุมปาก กวาดตามองคนที่ตกใจจนหน้าซีดเผือดด้วยสายตาเยาะ "เหรอครับ เห็นคุณเจียงมาถึงก็มุดเข้าไปในเต็นท์ของคุณฉืออยู่ตั้งนานไม่ยอมออกมา นึกว่าพวกคุณ... ดูท่าทางจะเป็นผมเข้าใจผิดไปเอง"