“ถ้าไม่สบายก็ลางานเถอะ ถ้าทางกองถ่ายมีปัญหาอะไร ฉันจะให้หลี่เว่ยหรานจัดการ”
เจียงเฮ่าเฉินถามด้วยน้ำเสียงอาทรแบบชายเจ้าชู้หลังเสร็จกิจ
ฉือหยวนตอบเขิน ๆ ว่าทราบแล้ว จากนั้นก็รีบออกไปอย่างรวดเร็ว
เจียงเฮ่าเฉินลดกระจกรถลง มองตามร่างของวัยรุ่นจนวิ่งไปถึงจุดที่มีแสงสว่าง แล้วจึงสตาร์ทรถขับออกไป
ทว่าขับไปได้ไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตร รถก็จอดลงอีกครั้ง เพียงเพราะกลิ่นที่อบอวลในห้องโดยสารทำให้เขาหวนนึกถึงภาพที่ยั่วยวนมีชีวิตชีวานั้นเสมอ
เจียงเฮ่าเฉินลงจากรถ จุดบุหรี่ให้ตัวเองหนึ่งมวน หวังให้ลมพัดกลิ่นในรถจางลง
“ทำไมถึงได้ยั่วยวนได้ขนาดนี้กัน” คำพูดปนเสียงหัวเราะทุ้มล่องลอยในสายลม
บุหรี่หมดไปกว่าครึ่งมวน โทรศัพท์ของเจียงเฮ่าเฉินก็ดังขึ้น เป็นชุยตง
ชุยตง: “อยู่ไหนน่ะ ออกมาดื่มกัน”
เจียงเฮ่าเฉิน: “ไม่ไป”
ชุยตง: “หยุดพูดไร้สาระ ฉันไปที่ห้องทำงานนายแล้วนะ วันนี้นายไม่ได้ทำงานล่วงเวลาเลย เราสองคนไม่ได้ดื่มด้วยกันนานแค่ไหนแล้ว”
เจียงเฮ่าเฉิน: “ไปไม่ได้จริง ๆ ตอนนี้ฉันอยู่ที่เมือง F”
ชุยตง: “เมือง F? นายไปที่นั่นทำไม”
เจียงเฮ่าเฉิน: “มาเยี่ยมเจ้าแมวน้อยที่บ้าน”
ชุยตงนึกอยู่ครู่หนึ่งจึงนึกออกว่าเจ้าแมวน้อยหมายถึงใคร
“มาไกลพันลี้เพื่อนอนกับแมว?”
เจียงเฮ่าเฉินหัวเราะด่า: “ไสหัวไป!”
ชุยตงก็หัวเราะลั่นอยู่อีกด้าน: “ครั้งนี้นายไป เขาคงกระตือรือร้นกับนายเป็นพิเศษ ถึงขั้นอยากจะกราบไหว้นายเลยล่ะสิ”
เจียงเฮ่าเฉิน: “เรื่องของฉัน นายอย่ายุ่ง”
ชุยตง: “ฟังเสียงก็รู้แล้ว ว่าต้องฟินแน่ ๆ นายติดเหล้าฉันมื้อหนึ่งนะ กว่าจะให้สามเสือนั้นรีทวีตเวยปั๋ว ฉันเปลืองแรงไปตั้งเยอะ”