"พี่เฉิน"
เด็กหนุ่มไม่เคยเรียกเขาแบบนี้มาก่อน แม้แต่ในยามนั้นก็ยังเรียกเขาว่าคุณชายเจียง
เจียงเฮ่าเฉินก็ไม่คิดว่ามันแปลกอะไร เขาอายุสามสิบแล้ว ยังให้ใครมาเรียกพี่อีก ฟังแล้วก็น่าขยะแขยง แต่สองคำที่เด็กหนุ่มเรียกกลับไม่ทำให้เขารู้สึกขยะแขยงเลย กลับทำให้ใจเขาคันยุบยิบ
"เมื่อกี้เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ"
"พี่... พี่เฉิน" ตอนเรียกครั้งแรก ฉือหยวนไม่ได้คิดอะไร หลุดปากออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ แต่ตอนนี้เจียงเฮ่าเฉินจ้องมองเขาอย่างจริงจัง ให้เขาเรียกอีกครั้ง เขากลับเรียกไม่ออกเสียอย่างนั้น
รู้สึกเขินอายอย่างบอกไม่ถูก
"ถ้าอย่างนั้นเสี่ยวหยวนเอาแค่แฮมเบอร์เกอร์หรือ" มือของเจียงเฮ่าเฉินลูบไล้ริมฝีปากของเด็กหนุ่ม บีบเช็ดซอสชีสที่หลงเหลืออยู่ออก
เด็กหนุ่มเม้มปาก เจียงเฮ่าเฉินรู้สึกแน่นในลำคอ กำลังจะโน้มลงไปจูบ
"เสี่ยวเจ้า อาจารย์ฉืออยู่ข้างในไหม" เสียงผู้หญิงที่ดังขึ้นใกล้ ๆ ขัดจังหวะบรรยากาศหวานละมุนภายในเต็นท์
ด้านนอกดังเสียงตอบอย่างลนลานของเสี่ยวเจ้า
"ไม่อยู่ครับ ไม่อยู่ พี่ฉือออกไปเมื่อกี้แล้ว"
"ออกไปแล้วเหรอ ไปไหน ฉันอยากจะแต่งหน้าให้เขาก่อนนะ" เสียงผู้หญิงคืออาจารย์แต่งหน้าของกองถ่าย
"ผมก็ไม่รู้ครับ บอกว่าจะไปทำความเข้าใจบท ออกไปแล้ว" เสี่ยวเจ้ากลัวอีกฝ่ายจะถามต่อ เลยเสริมอีกหนึ่งคำ "คงต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะกลับมา"
"อย่างนั้นเหรอ ถ้างั้นต้องกลับมาก่อนหนึ่งทุ่มครึ่งนะ ไม่งั้นจะแต่งหน้าไม่ทัน" ช่างแต่งหน้าเตือน