เมื่อฝนเทกระหน่ำหนักขึ้นเรื่อย ๆ น้ำก็ท่วมสูงขึ้นตาม เหล่าผู้อาวุโสทั้งแปดต่างอพยพไปยังฐานทัพกลางแล้ว เหลือเพียงผู้อาวุโสสี่ที่ยังอยู่เฝ้าพื้นที่
ลั่วชิงโจวก้าวฉับ ๆ เข้าไปในศูนย์บัญชาการชั่วคราว กวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วถามอย่างร้อนใจว่า “ผู้อาวุโสสี่ล่ะ ทำไมยังไม่ไปอีก เขาเป็นคนสุดท้ายแล้วนะ!”
เย่เฉินขอบตาแดงเรื่อ “เขาทำงานและใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มาทั้งชีวิต ตอนนี้ต้องหนีไปอย่างหมดสภาพ ในใจก็คงเสียใจ!”
ลั่วชิงโจวตวาด “หนีหมดสภาพอะไรกัน นี่แค่ถอยทางยุทธวิธีต่างหาก เราจะไม่กลับมาแล้วหรือไง! ฉันบอกเลยว่าเราต้องกลับมาแน่!”
เย่หยุนเทียนเดินออกมา หลังโก่งเล็กน้อย มือไพล่หลัง ท่าทางอ่อนล้าโรยรา เขาเหลือบมองอีกฝ่าย
“หนีก็หนีสิ ไม่รู้ไปจำมาจากใคร ถึงเรียกว่าถอยทางยุทธวิธี!”
ลั่วชิงโจวอึดอัดจนพูดไม่ออก เขาข่มอารมณ์แล้วเกลี้ยกล่อมว่า “ท่านอดีตผู้บัญชาการ รีบไปเถอะครับ ดูสิ เรือรออยู่ข้างนอก น้ำมันที่ใช้ก็ไม่น้อยเลยนะครับ!”
เย่หยุนเทียนหงุดหงิดมาก “นายจะเร่งฉันทำไม นี่เป็นหน้าที่ของนายหรือไง ยังจำหน้าที่ตัวเองได้ไหม”
“ผมจำหน้าที่ตัวเองได้แน่นอน! ผมจะนำหน่วยรบพิเศษกวาดล้างคนชั่วให้หมด ถอนรากถอนโคน! จัดการขบวนการและกลุ่มอิทธิพลมืดทั้งหมด รวมถึงสายลับที่คิดฉวยโอกาสก่อความวุ่นวาย!” ลั่วชิงโจวกล่าวอย่างจริงจังหนักแน่น
“คุณปู่ ช่วยให้ความร่วมมือกับงานของพี่ลั่วหน่อยเถอะ อย่างน้อยคุณปู่ก็เป็นคนเก่าคนแก่แล้ว เชื่อฟังหน่อย รีบขึ้นเรือเถอะครับ ที่นี่ปล่อยให้พวกเราคุมสถานการณ์เอง ไม่ต้องห่วง ผมรับรองว่าจะกวาดล้างพวกที่ทำร้ายประชาชนให้หมดทีละกลุ่ม” เย่เฉินรู้ว่าปู่กังวลเรื่องอะไร