เขากัดฟันพูดว่า “อยู่ได้ก็อยู่ อยู่ไม่ได้ค่อยไปฐานผู้รอดชีวิต พวกเรามีกันตั้งหลายคน คงไม่ถึงกับเอาชีวิตไม่รอดหรอก!”
สวี๋กว่างชิงขมวดคิ้ว “แช่น้ำนาน ๆ เจออุณหภูมิต่ำจัดจนแข็ง แล้วน้ำหลังละลายก็ยังเจออุณหภูมิสูงจัดอีก วัสดุก่อสร้างของบ้านคงทนไม่ไหวแน่ ถึงตอนนั้นต่อให้ไม่มีแผ่นดินไหวก็ไม่ปลอดภัยอยู่ดี”
หลินซีเห็นว่าเขาวิเคราะห์ได้ไม่เลว จึงพยักหน้า “งั้นตอนนี้ที่นี่ก็น่าจะปลอดภัย เราอยู่ที่นี่ฝ่าช่วงหนาวจัดไปก่อน ถ้าเกิดร้อนจัดขึ้นมาจริง ๆ น้ำก็ต้องลดลงแน่ ถึงตอนนั้นค่อยย้ายที่อยู่ หรือไม่ก็ไปฐานผู้รอดชีวิต!”
อู๋ลิ่งซูเห็นว่าหลินซีเองก็เริ่มใจเย็นลงแล้ว จึงพูดว่า “ฉันคิดว่าในเมื่อทางการแจ้งให้ทุกคนเตรียมรับมือความหนาว สถานที่แจกจ่ายเสบียงก็น่าจะมีของพวกนี้ขาย พรุ่งนี้พวกเราไปดูกันเถอะ”
สุดท้ายตกลงกันว่า พรุ่งนี้จ้าวจื้อหยงกับสวี๋กว่างชิงจะไปหาประตู ส่วนหลินซี อู๋ลิ่งซู และจ้าวเสี่ยวเสี่ยวจะไปดูที่จุดแจกจ่ายเสบียง
ตอนสองครอบครัวแยกย้ายกลับ หลินซีให้แต่ละครอบครัวฟิล์มกันแสงไปสองม้วนกับแอปเปิลสี่ลูก
แอปเปิลเก็บได้นาน และเธอก็กักตุนไว้ไม่น้อย แต่ไม่ชอบกิน ให้คนอื่นไปพอดี ทว่าก็ไม่กล้าให้มากเกินไป
ส่วนฟิล์มกันแสงก็เพราะกลัวว่าคนอื่นจะรู้ว่าทั้งสองครอบครัวยังมีไฟฟ้าใช้ แล้วเกิดคิดไม่ซื่อขึ้นมาอีก
เธอหยิบเหล้าขาวให้จ้าวจื้อหยงเพิ่มอีกหลายขวด ยังไงก็มีแค่เขาที่ชอบดื่ม พอนึกได้ว่าพรุ่งนี้พวกเขาต้องออกไปกันเอง เธอก็เอาปืนเอ็มไนน์กับกระสุน 200 นัดใส่ถุงยื่นให้เขาด้วย