วันนั้นเป็นวันเกิดครบรอบสิบขวบของเธอ
เธอได้รับของขวัญวันเกิด แม่ยังลูบหัวเธอด้วย
“หลินซี ลูกโตแล้วนะ ต้องเรียนรู้ที่จะรักตัวเอง ไม่มีใครรักลูกโดยไม่มีเหตุผล แม้แต่พ่อแม่ก็ตาม ของที่พ่อแม่ให้ลูกมา ลูกต้องกำไว้ให้แน่น อย่าเชื่อใจใครทั้งนั้น แม้แต่ปู่หรือตาก็ไม่ได้ ห้ามร้องไห้ น้ำตาพิสูจน์ได้แค่ว่าลูกอ่อนแอและไร้ความสามารถ ไม่มีประโยชน์อะไรเลย!”
หลินซีวัยเยาว์กำของในมือแน่น พยักหน้าด้วยความประหม่า
“คุณบ้าไปแล้วหรือไง เธอเพิ่งสิบขวบเองนะ พูดเรื่องพวกนี้กับลูกทำไม ถ้าไม่พอใจก็ไปหาความสุขเองสิ อย่ามาลงกับเด็ก!”
“สิบขวบแล้วทำไม ครอบครัวแบบเราน่ะ เด็กสิบขวบก็ควรมีความคิดเป็นของตัวเองแล้ว ไม่อย่างนั้นจะให้เหมือนเรา ที่คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิงน้อย เจ้าชายน้อยของบ้านหรือไง รีบรู้จักความจริงไว้ ดีกว่าอย่างอื่นทั้งนั้น!”
หลินซีถอนหายใจอย่างโล่งอก พวกเขาทะเลาะกันจนได้
แต่วันนั้นก็ยังเป็นวันที่เธอมีความสุขที่สุด หลังทะเลาะกันเสร็จ ทั้งคู่ก็ยังมานั่งกินเค้กวันเกิดกับเธอ เธอมีความสุขมาก...
ต่อมา พ่อแม่ก็จากไป
ต่อมา วันสิ้นโลกก็มาถึง
เธอเหมือนจะป่วย เป็นโรคที่เรียกว่ากาฬโรค
ที่แท้เธอเคยเป็นกาฬโรคหรือนี่ เธอจำไม่ได้เลย...
อุณหภูมิสูงลิ่ว ทุกสิ่งริมถนนร้อนระอุไปหมด มีศพเกลื่อนทุกหนแห่ง ทั้งคนและสัตว์ ถูกแดดเผาจนแห้งหด ใบหน้าบิดเบี้ยวดูน่าสยดสยอง
เธอคิดว่าตัวเองเป็นคนโชคดีมาก
เธอมีพลังพิเศษธาตุไฟ ร่างกายแข็งแรงกว่าคนธรรมดาที่ยังไม่ตื่นพลังมากนัก เพราะอย่างนั้น แม้จะติดกาฬโรค แต่ก็ยังไม่ตายในอากาศร้อนจัดถึง 60 องศา