เช้าวันรุ่งขึ้น หลินซีติดต่อบริษัทนำเที่ยว
เธอจะไปยังสถานที่ที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นเรือโนอาห์แห่งสิ่งมีชีวิต—เสินหลงเจี้ย
ออกเดินทางในอีกหนึ่งสัปดาห์
ส่วนช่วงหนึ่งสัปดาห์นี้ หลินซีรับปากป้าอู๋ว่าจะไปพบจิตแพทย์ สัปดาห์ละสองครั้ง เวลาเหลือเฟือ
ที่สำคัญที่สุดคือ เธอเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าอะไรทำให้ตัวเองกลายเป็นคนโง่เขลาได้ถึงเพียงนั้นในวันสิ้นโลก
เธอเอาชีวิตรอดจากฝูงหมาป่าที่รายล้อมได้ แล้วไม่มีเหตุผลอะไรที่พอถึงวันสิ้นโลกจะกลายเป็นแม่พระ แถมยังโง่ขนาดนั้น สมควรตายแล้วจริง ๆ!
โรเจอร์สเป็นจิตแพทย์ของหลินซี ชายอ้วนขี้โมโหคนหนึ่ง
เขาเป็นชาวจีนโพ้นทะเลที่มีผมหยิก เรียนจบจากมหาวิทยาลัยแพทย์ที่ดีที่สุดในประเทศผมหยิก ทั้งยังเป็นศิษย์เอกของปรมาจารย์จิตวิทยาชื่อดังระดับนานาชาติ ความสามารถในการทำงานยอดเยี่ยม จึงอดถือตัวไม่ได้และไปขัดหูขัดตาเจ้าพ่อแก๊งท้องถิ่นเข้า สุดท้ายหนีภัยมาที่ประเทศหัว แล้วก็ถูกอาหารจีนเอาชนะใจจนไม่อยากจากไป
โรเจอร์สทั้งรักทั้งชังหลินซี
หลินซีไม่ใช่คนไข้ที่ดีนัก มาหาจิตแพทย์ก็เอาแต่ระบาย ไม่ยอมให้ความร่วมมือเลย
แต่เธอใจกว้าง จ่ายค่ารักษาด้วยบิตคอยน์ได้
โรเจอร์สมักพูดกับเธอว่า “คำเตือนดี ๆ ช่วยผีที่อยากตายไม่ได้หรอก แต่เห็นแก่เงินแล้ว…”
“นี่ใครกัน?” โรเจอร์สเห็นลูกค้าวันนี้แล้วประหลาดใจ เพราะเธอไม่ได้มาหาเขานานแล้ว