เย่เฉินยิ้มขื่น ๆ “ก็แค่พูดไปอย่างนั้นเอง ไม่อย่างนั้นจะให้ทำไง ด่าพวกเขาสักยกหรือบังคับให้คืนของเหรอ? เมื่อก่อนอาจจะทำ แต่ตอนนี้ฉันทำใจไม่ลงนี่นา มีเรื่องอะไรก็ให้ฉันแบกรับเองก็พอ อีกอย่าง ผู้หญิงคนนั้นเป็นลูกศิษย์ของพี่หย่ง ไม่ถือว่าเป็นคนนอกจริง ๆ ไว้เจอกันคราวหน้า ฉันต้องขอบคุณเธอให้ดี!”
ลั่วชิงโจวยกมือบีบหว่างคิ้ว พูดอย่างเหนื่อยล้า “พี่หย่ง? หมายถึงจ้าวจื้อหย่งเหรอ เขากลับมาแล้ว? ก็น่าเสียดายอยู่ ตอนเขาไปฉันไม่เห็นด้วยด้วยซ้ำ แต่ได้ยินว่าไปเป็นทหารรับจ้างมาไม่ใช่เหรอ?”
เย่เฉินหน้าบึ้งลงทันที “เป็นทหารรับจ้างแล้วมันทำไม เขาอยู่ต่างประเทศ ไม่ได้อยู่ในประเทศสักหน่อย อีกอย่าง ตอนอยู่สหรัฐอเมริกาเขาก็ช่วยพวกเราประสานงานไม่น้อย นายมีสิทธิ์อะไรมาดูถูกเขา!”
ลั่วชิงโจวมองเขาอย่างจนใจ “ตอนนี้ไม่มีใครคุมแกได้แล้วใช่ไหม? ฉันเคยพูดตอนไหนว่าดูถูกเขา? ฉันจะบอกให้แกส่งข่าวไปหาเขาต่างหาก เหมือนจะมีทหารรับจ้างเข้ามาแล้ว บอกให้ระวังตัวไว้!”
เย่เฉินรีบถามอย่างเป็นห่วง “เกิดอะไรขึ้น พี่ลั่ว คนพวกนั้นเป็นใครเหรอ? เอ๊ะ เล่าให้ละเอียดหน่อยสิ จะให้ฉันไปจัดการพวกมันไหม!”
“เปลี่ยนสีหน้าไวจริงนะ ไอ้ลูกหมาเย่! หน้าตาแกอยู่ไหนแล้ว!” ลั่วชิงโจวโมโหจนสะบัดแขนเสื้อเดินหนีไป
“เฮ้ ทำไมขี้งกนักล่ะ พี่ลั่ว พี่ลั่ว ไม่สิ ท่านหัวหน้าลั่ว! รอฉันด้วย!”
หลินซียกของขึ้นไปให้พวกเขาถึงชั้น 24 แล้วก็เห็นว่าตรงโถงทางเดินมีประตูเหล็กเพิ่มขึ้นมาบานหนึ่ง บนประตูพันลวดเหล็กเป็นหนามแหลมไว้หลายรอบ