ก่อนจะออกจากบ้าน หลินซีมองบ้านหลังนี้แล้วไม่อยากให้คนอื่นมาทำลาย จึงเก็บเฟอร์นิเจอร์ทั้งหมดเข้าไปในมิติ เหลือไว้เพียงห้องโล่งว่างเปล่า
กลับถึงบ้าน หลินซีอุ้มหลินอู๋อู๋ออกมาจากมิติ มันกลับคืนร่างแมว ขดตัวเป็นก้อนกลม
หลินซีถอนหายใจ ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ตอนนั้นไม่ว่าอู๋อู๋จะโวยวายแค่ไหน เธอก็ควรขังมันไว้ในบ้าน จะได้ไม่ต้องเสียใจขนาดนี้
ความเศร้าต้องใช้เวลาและพื้นที่ในการเยียวยา หลินซีจึงพามันกลับไปไว้ในห้องของตัวเอง แล้วช่วยห่มผ้าให้
“อู๋อู๋ การจากลาเป็นสิ่งที่ทุกคนและทุกชีวิตต้องเผชิญ บางครั้งเราก็ไม่มีทางเลือก ได้แต่จำใจยอมรับ”
หลินซีปิดประตูให้มัน แล้วปล่อยให้มันมีพื้นที่และเวลาอยู่กับตัวเอง
เธอกำชับส่านเตี้ยนกับโม่โม่ว่า ช่วงนี้หัวหน้าของพวกมันอารมณ์ไม่ดี ปล่อยให้อยู่คนเดียว อย่าไปรบกวน
เจ้าตัวเล็กทั้งสองรับคำอย่างว่าง่าย
หลินซีคิดว่าอู๋อู๋คงเศร้าอยู่แค่พักเดียว ใครจะรู้ว่ามันกลับปิดกั้นตัวเอง ขังตัวอยู่ในห้องถึงสามวันสามคืน ไม่กินไม่ดื่ม
หลินซีเป็นห่วงมาก คอยเข้าไปจับตัวมันเป็นระยะ ร่างกายยังปกติดี แค่หดตัวเป็นก้อนอย่างหมดอาลัยตายอยาก ไม่ยอมขยับและไม่สนใจใคร
วันที่โจวอี้มาชวนมันไปล่าหมูป่า มันก็ยังไม่ยอมขยับ
หลินซีจึงต้องไปขอคำแนะนำจากจ้าวจื้อหยงกับคนอื่น ๆ “ฉันทำผิดหรือเปล่า แบบนี้เรียกว่าเร่งให้โตเกินไปไหม?”
น่าเสียดายที่พวกเขาไม่มีใครเคยเลี้ยงเด็ก ต่างก็ทำหน้าเหวอ หลินซีจึงไม่ได้รับความช่วยเหลืออะไรเลย