วันเวลาผ่านไปทีละวัน อุณหภูมิลดต่ำลงถึง -70 องศาเซลเซียส เดินอยู่ข้างนอกให้ความรู้สึกราวกับเดินอยู่ในสุสานขนาดมหึมา เงียบงันไร้เสียง
วันนี้ล่วงเลยมาถึงสองทุ่มกว่าแล้ว จู่ ๆ หลินอู๋อู๋ก็วิ่งไปฟังเสียงที่หน้าประตู จากนั้นก็วิ่งไปหาหลินซี
“ทาสแมว มีคนจากชั้น 16 ขึ้นมาหาเธอ”
หลินซีรู้สึกไม่ดีขึ้นมาทันที รีบสวมเสื้อผ้าแล้วเตรียมออกไป ตอนปิดประตู หลินอู๋อู๋ยังจะตามเธอไปด้วย
หลินซีทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ พูดเสียงเบาว่า “อู๋อู๋รอฉันอยู่ที่บ้านได้ไหม?”
หลินอู๋อู๋กระทืบเท้าป้อม ๆ อย่างเอาแต่ใจ “ไม่เอา!”
รู้อยู่แล้วว่าพวกเธอจะแอบกินของอร่อยกัน! คิดจะหลอกเสืออย่างฉันเหรอ? ฝันไปเถอะ!
หลินซีถอนหายใจ ลูบหูอวบหนาของมัน
งั้นก็ไปด้วยกันเลย!
ตอนหลินซีเห็นชายชรา ใบหน้าของเขาก็เขียวคล้ำเพราะความหนาวไปหมดแล้ว
เธอทนดูไม่ไหว จึงถอดเสื้อคลุมทหารออกมาคลุมให้เขา
ชายชราเห็นเธอแล้วก็ดีใจจนแววตาเป็นประกาย แต่ก็มีความกังวลเจืออยู่ด้วย “ขอโทษที่มารบกวน ต้องทำให้คุณลำบากอีกแล้ว ภรรยาผมอยากเจอคุณ... ได้ไหม?”
เขาเจอเสี่ยวหูอยู่บ่อย ๆ จึงรู้ว่าหลินซีไม่ค่อยอยากพบพวกเขา
หลินซีตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ได้ค่ะ”
พอขึ้นมาถึงชั้น 16 ชายชราก็พาเธอเข้าไปในห้องนอน
ในห้องมีเตาไฟสองเตา แม้จะไม่หนาว แต่ก็ไม่ได้อบอุ่นนัก
หญิงชราพิงอยู่บนเตียง คลุมผ้าห่มหนาและกอดกระเป๋าน้ำร้อนไว้ ใบหน้าซีดหม่น ทุกครั้งที่หายใจจะมีเสียงครืดคราดราวกับลำโพงพัง
หลินอู๋อู๋รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ความรู้สึกไม่เหมือนทุกครั้งที่มันมาที่นี่ มันหวาดกลัวเล็กน้อย จึงแนบตัวชิดขาหลินซี