พอได้ยินเสียงเคาะประตู เย่เฉินก็เดินไปช่วยเปิด
เมื่อเปิดประตูออก เขาก็เห็นหลินซี แววตาพลันอ่อนโยนลง “หลินซี มาแล้วเหรอ”
หลินซียังไม่ทันพูดอะไร หลินอู๋อู๋ก็เบียดหัวโต ๆ เข้ามาก่อน “อ้าวโฮ่ง! หลินอู๋อู๋มาแล้ว!”
เย่เฉินรับมุกเป็นอย่างดี “ว้าว เสือตัวโตน่าเกรงขามตัวนี้บ้านใครกันนะ ช่างสง่างามกำยำจริง ๆ น่าอิจฉาจัง!”
หลินอู๋อู๋ที่ชอบฟังคำชมเป็นที่สุดส่ายหัวโต ๆ อย่างร่าเริง “อ้าวโฮ่ง! ฉันคือป้าเทียนหู่ผู้สง่างามน่าเกรงขามไงล่ะ!”
หลินซีเห็นอู๋อู๋ถูกเอาใจจนมีความสุข แววตาก็พลอยมีรอยยิ้ม “หัวหน้าหน่วยเย่มีเวลาว่างขนาดนี้เชียว จัดการคนเลวข้างนอกหมดแล้ว ถึงได้แวะมาที่นี่หรือไง”
จ้าวจื้อหยงพูดจากในครัว “เย่เฉินเอาเนื้อหมูกลายพันธุ์มาฝากต่างหาก หลินอู๋อู๋ อยากกินไหม”
หลินอู๋อู๋รีบพุ่งเข้าไปในครัว เนื้อหมูกลายพันธุ์เหรอ? อร่อยไหมนะ? ยังไม่เคยกินเลย!
เย่เฉินมองหลินอู๋อู๋ที่เข้าไปในครัว รอยยิ้มค่อย ๆ จางลง “หลินซี ช่วยจับตาดูอู๋อู๋ให้ดี ช่วงนี้อย่าปล่อยให้ออกไปข้างนอกบ่อย”
หลินซีเงยหน้ามองเย่เฉิน “มีเรื่องอะไรหรือ”
เย่เฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เล่าให้เธอฟัง
ช่วงนี้พวกเขาได้รับคำสั่งให้ตามสืบคนกลุ่มหนึ่ง และพบว่าคนพวกนั้นกำลังย้ายเข้ามาในโครงการผานซาน ระหว่างดักฟังก็ได้ยินพวกเขาคุยกันว่า อีกไม่นานจะไปจับเสือกลายพันธุ์ตัวหนึ่ง
หลินซีรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล จึงซักถามอย่างละเอียด “พวกนั้นแค่จะจับเสือกลายพันธุ์ตัวหนึ่ง หรือเจาะจงจะจับหลินอู๋อู๋กันแน่ แล้วเรื่องเกิดขึ้นเมื่อไหร่”